Агар пурсанд, ки аблаҳ кист, бидон, ки аблаҳ одамест, ки фоида ва зарарро фарқ намекунад. Аблаҳ он қадар…

Агар пурсанд, ки аблаҳ кист, бидон, ки аблаҳ одамест, ки фоида ва зарарро фарқ намекунад. Аблаҳ он қадар бечора аст, ки аз сухани талхе, ки барои фоидааш гуфта шудааст, рӯй гардонида, ба сӯи сухани ширине, ки барои зарараш садо додааст, медавад. Ӯ боз аз он сабаб аблаҳ аст, ки аз ширае, ки барои доштани магасҳо гузошта мешавад, ибрат гирифта наметавонад. Аз аблаҳ дур бош: ӯ туро бе дудилагӣ мекушад ва гуфта меистад, ки намедонистам.