Ҳар қадар мусибат ба сарат афтад ҳам, хомӯш бош. Сукут кун. Гап назан. То ҳадди имкон диққат надеҳ. Худро ба…

Ҳар қадар мусибат ба сарат афтад ҳам, хомӯш бош. Сукут кун. Гап назан. То ҳадди имкон диққат надеҳ. Худро ба ҷараён супор. Ба маломатҳо ҷавоб нагӯй. Санҷише, ки ба сарат омадааст, ба доми тӯрин монанд аст: ҳар қадар питир-питир кунӣ, ҳамон қадар бештар печида меравӣ. Ором бош. Албатта, аз дом мебароӣ. Гӯё нестӣ, ҳамин тавр биист. Бигзор ҳуҷумкунандагон ба мақсадашон нарасанд. Вақт мегузарад, ҳама чиз ба ҷояш меафтад. Озордиҳандагон надомат мекашанд; рӯи ту равшан мешавад. Ба онҳое, ки мегӯянд ба ту азоб дода, туро мағлуб карда, лаззати ғалабаро мечашем, имкон фароҳам овар: бигзор онҳо гӯён, ки мо зафар ёфтем, ҳаловат баранд. Ҳол он ки ин барои онҳо ҳолати бефоида ва барои ту ҳолати фоиданок ҳисоб меёбад. Сабр ва ҳосили он чунин аст.