Аз қадар некӣ дидам, Худоё,
Боз ба умеди некиҳо зиндагӣ мекунам. Дар дилам мавҷ зада ҳамеша дуоям,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Шояд дар рӯзи сарду зарди тирамоҳ навда задам
ва чун гадое, ки тангаи тилло талабад, каф кушодам. Чунон ки марди ба ҷанг рафта маргро ба гардан мегирад,
Синну сол аз сиву панҷ як сол гузашт,
Дар вуҷуд кам шуд кимиёи ҷавонӣ. Як вақтҳо дар ҷисм оташ нагунҷида, ҷӯшид,
Дар ин олам бисёр аст навъи ҳайрат,
«Медонам» гӯяндаро нодонӣ аён. Ҳамеша ҳақиқатро ногаҳ дида,
Худоё, фарзанди одамиро ҳеҷ
Нокасу ношуду нонкӯр макун. Бечораҳоеро, ки ба шайтон часпидаанд,
Ҳама ором, ҳама сокит,
На фитна ҳаст, на фасод. Аммо чун ояд гурӯҳи ҷуҳҳол,
Чашмонам кӯр будааст, кӯри мутлақ,
Касеро бузург гуфта кардам эътимод. Суханонашро гуфтам дурусту ҳақ,
Агар касе рафта бошад, шояд ба ту
Некӣ расидааст, бас, сӯхта магард. Аммо рафтагон ҳам аз ту халос шуда,
Касе рафт, бе он ки як сухан гӯяд, хомӯшона,
Тарк карданд, гӯё ки «мурдӣ» гуфта гӯр карданд. Мондӣ гӯё бадбахт гашта танҳо ту,
Ба ту раҳмат, ба ту ташаккур,
Ба ту меҳрам, эй Вақти меҳрубон! Оҳиста-оҳиста кардӣ маро ҳур,
Ба даргоҳи муборак даромадӣ,
Қадамат муборак бошад! Қадру қимматро донистӣ –
Зи васвасаи нафс озоду ҳур намо,
Дили маро лабрези нур намо. Ки то айби дигарон набинам ҳаргиз,
Ба ҳар ҷо ки равӣ, дарё пеш ояд,
Замин гирдогирд бо об печида. Муҳаббат бо машаққат ҳамзод ояд,
Ёдат карда ҳамеша хун хӯрдам, эй воҳ,
Хун туф карда, аз рӯзҳои торик гузаштам. Дил дар миёни азоб гашт сиёҳи сиёҳ,
Макони ғӯра бар болои шох аст,
Маскани тухм дар зери хок аст. Он ки аз ҷояш гузашт қасди шӯҳрат,
Агар касе мегуфт: дӯстат дорам,
Дар кӯдакӣ бовар мекард ӯ. В-аҷаб нест, ки худро бечора
Дар бораи дӯст бисёр тавсифу таъриф,
Дӯст гӯё дар дилат ахгар асту оташ. Аммо бигзор тафаккурро нагирад қиров –
Ман ба ту бовар карда будам, дар дилат шубҳаҳо будааст,
Бепарво омада будам-ку, дар кӯчаат сагҳоят ҳамла карданд. Дар нақшаам набуд-ку, ки рӯзе хиёнат мекунӣ,
Гуфтем баралло: духтарон комил бошанд,
Худро худ таъмин кунанд, нагашта муҳтоҷ. Бигзор бе азоб зиндагӣ кунанд, тараллокунон,
Шунидам, агар ман оям, дилат танг мешудааст,
Дидани башараамро хуш намедоштаӣ. Дар базми дигарон дилат хуш будааст,
Рӯзе нест, ки туро ёд накунам ман,
Шабе нест, ки туро наандешам ман. Бе ёди ту намегузаранд лаҳзаҳо,
Гоҳ ғофил гаштам, гоҳ ҳушам ёр буд,
Гоҳ ёр содиқ буд, гоҳе шум буд ёр. Ба Ту гардан ниҳодан, ба Ту хам шудан –
Салом, эй писарак! Боз омадӣ магар,
Ҳар бор омаданат ба ман маълум аст. Ин ҳақиқатро нағз донистӣ магар –
Модом ки ҳар чизи ёфташуда гум мешавад,
Аз ёфтан чӣ мурод, чӣ нафъу чӣ суд?! Чизи гумнашавандаро биёб, эй дил,