Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Бадбахтӣ дар мағзи инсон аст.
Пас, онҳое, ки аз ҳаёташон бахт ёфта наметавонанд ва барои бахт мубориза намебаранд, модарзод бадбахтанд.
Бахт хотирҷамӣ, офият, саломатӣ, зинда будан ва аз ҳама қиматтар ҳар нафасест, ки мекашем.
Касе, ки барои шукр асос ёфта наметавонад, дар куфр аст. Шукр калиди бахт, решаи муҳаббат аст.
Аз ношукрон гурехтан лозим аст.
Баръакс, ба онҳое, ки дар ҳар ҳол ҳам мурдаи худро ба дӯши дигарон намепартоянд, нафси худро ба матонат водор мекунанд, ба ҳақиқат рост нигариста метавонанд, файзу нусраташро…
Қоида: Одамон, хусусан, мӯъминон набояд ба ҳоли якдигар бетафовут бошанд. Фарзанди одам ба шиносҳо, наздикон, дӯстон, ҳамсояҳо ва хешовандонаш — 1. Агар бемор шаванд, бояд…
Ақл ҳам мерӯяд. Ақлро адаб мерӯёнад. Инсон ҳар қадар адабро одат кунад, ҳамон қадар оқилтар мегардад. Беадаб аз ақл ва ҳушу хирад дур мешавад. Адаб — бо ҳар кас муносиби ӯ муомила…
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.