Баъзе ҳолатҳоро мушоҳида карда, гумон мекунам, ки ё фаросат, ё муҳаббат камёб шуда истодааст.

Баъзе ҳолатҳоро мушоҳида карда, гумон мекунам, ки ё фаросат, ё муҳаббат камёб шуда истодааст.

Қоида:

Одамон, хусусан, мӯъминон набояд ба ҳоли якдигар бетафовут бошанд.

Фарзанди одам ба шиносҳо, наздикон, дӯстон, ҳамсояҳо ва хешовандонаш —

1. Агар бемор шаванд, бояд аҳволпурсӣ ва аёдат кунад.

2. Дар мотам ва таъзия бояд дар паҳлуяшон бошад. Дар давутоз ва корҳои дигар ёрӣ додан зарур аст.

3. Дар рӯзҳои тӯй ва шодӣ бояд бо онҳо бошад. Дар хизмат омода будан лозим аст.

4. Агар ғамгин бошанд, барои рафъи ғамашон чорае биандешад (масалан, латифае гӯяд); агар шод бошанд, табрик гӯяд ва дар шодӣ шарик шавад.

5. Агар ба зиндон афтанд ё аз кор раванд, хато кунанд, лағжанд, онҳоро танҳо нагузорад. Бо насиҳат ва кӯмаки моддӣ дӯстиашро нишон диҳад.

Фаромӯш накунед! Шарикӣ ғамро кам, шодиро зиёд мекунад.

Барои ин кор шояд муҳаббат кифоя накунад, вале ақлу фаҳмро ба кор андохтан лозим аст.