Ҳамаи хоҳишҳои кӯдакро иҷро накунед.

Ҳамаи хоҳишҳои кӯдакро иҷро накунед.

Агар аз даҳ дархосташ яктоашро иҷро кунед, кифоя аст.

То бидонад, ки дар ҳаёт ҳама чиз муҳайё намешавад. Қаноат ва сабрро ҳис кунад. Дарк кунад, ки агар нафс ба ҳама чиз нарасад ҳам, зиндагӣ кардан мумкин аст.

Мард – мураббӣ аст. Агар дар оила ҳатто андак бетарбиягӣ рух диҳад, фавран ислоҳ кунад. Зан ва фарзандонаш, яъне зердастонашро ба роҳи тарбия итоат кунонад, то итоат накунанд, раҳо накунад. Нагӯяд, ки занам ё фарзандам гапамро намегирад, бигзор ба гап гирифтани онҳо ноил шавад, роҳашро ёбад. Мард соҳиб ва хоҷаи хона аст, албатта, дар тамоми хона сухани ӯ бояд қонун бошад. Зане, ки шавҳарро роҳбар эътироф намекунад, ду роҳбар дорад: нафсаш ва шайтон.