БОБИ СЕЮМ

БОБИ СЕЮМ

Фасли шашум Мактуб ба ҷавонон

Ҷавонӣ – зеботарин давраи инсон аст. Ғайрат, шиддат, тафаккур ва тахайюли ҷавонӣ баъдтар барнамегардад. Вуҷуд намедонад, ки дард, беморӣ ва хастагӣ чист. Ҷавонӣ тамоман аз шавқу завқ иборат аст. Дар ҷавонӣ шӯхӣ ва ишрат, бозию ханда ва рақс, ҷангу ҷанҷол, силоҳу аслиҳа – ҳама зебанда аст. Чунон ки дар асарҳои ҳазрати Навоӣ таъкид шудааст, лаззате, ки ҷавон аз нӯшидани об меёбад, дар пирӣ ёфт намешавад. Дар ҷавонӣ об ҳам ширин ва лазиз аст. Ҷавонӣ таҳкурсии умри инсон аст. Ҷавон бояд дар бораи дуруст ва мустаҳкам гузоштани он таҳкурсӣ андеша кунад. Имрӯз, дар фурсате, ки меъёрҳо вайрон шудаанд ва инсон аз решаҳо канда шудааст, гуфтании мо ба ҷавонон ин аст: 1. Кӯшиш кунед, ки хаёлатонро аз ҳар гуна хаёлоти нопок тоза нигоҳ доред. Онро бо садо ва тасвирҳои филмҳо, клипҳо ва сурудҳои гуногун пур накунед. Пур шудани хаёл аз андешаҳои нолозим фикрро печида карда, ба қабули қарорҳои дуруст халал мерасонад. 2. Ба худат камтар мафтун бош. Маҳз аз ҳад зиёд мафтун будани ҷавон ба ҳусн ва қомати худ ӯро ба ғафлат меандозад. 3. Касбат ва чизҳоеро, ки ба онҳо мерасӣ, – ҳадафатро муайян кун. Барои расидан ба ҳамин ҳадаф бо нақша амал кун. 4. Молу дунёро дар ҷои аввал нагузор. Агар ҳис кунӣ, ки дар дилат муҳаббат ба ҳашамат ва пул, ба молу дунё қавӣ мешавад, зуд худро ислоҳ кун. Инсонӣ ва ҷавонмардӣ аз ҳама чиз гаронтар аст. 5. Бисёре аз ҷавонон аз паи нафси худ рафта, ба корҳои беадабона ва беахлоқона машғуланд. Онҳо сухани ҳақро қабул намекунанд. Дар онҳо дудилагӣ, шубҳа ва заъф ҳаст. Заъфе, ки зидди матонат ва қатъият аст. Бисёре аз ҷавонон рӯзҳои худро ба тартиб дароварда наметавонанд. Шабҳо хоб нарафта, рӯзона мехобанд. Дар корашон қатъият, дар вақташон самар нест. Ту чунин набош, эй ҷавон, пас аз намози хуфтан фавран бихоб. Он гоҳ пеш аз бомдод бедор мешавӣ. Ҳеҷ вохӯрӣ ва кори худро ба баъд аз хуфтан нагузор. Агар ҳамин тартибро ба ҳаётат ҷорӣ кунӣ, ба тамоми умрат, ба қувватат ва ба нафсат соҳиб мешавӣ. Агар инро эп карда натавонӣ, мисли гурбача бозича мешавӣ. 6. Дар баробари шаҳват оҷиз намон, ҳирсатро мағлуб кун. Бо он огоҳона мубориза бар. Агар чашм, гӯш ва хаёлҳоятро аз фаҳш нигоҳ дорӣ, тамоми вуҷудат пок мешавад. Латтагӣ накун. Ба шайтон мағлуб нашав. 7. Кам гап зан ва бисёр кор кун. Аз меҳнат натарс, аблаҳ набош, ба ҳисобу китоб қатъӣ нигар, насанҷида бовар накун; аз гурги танҳо будан натарс; чизҳои нолозимро нагир; агар бар ҳақ бошӣ, тараддуд накун; дурӯғ нагӯй; ҳал кардани мушкилотро ба тарзе, ки зарар нарасонад, биомӯз ва аз маслиҳат бо калонсолон нагурез! Худро ҳамеша аз канор бо фикру таҳлил, ақлу тадбир назорат кун. Он гоҳ равон роҳ меравӣ, намеафтӣ. Ин мактуб ба қалами бечорае тааллуқ дорад, ки солҳои ҷавониашро ба бод додааст ва ҷавониашро бо хатоҳои бисёр исроф кардааст; ман хато кардам – ту накун. Ту фарзанди инсон, ту фарзанди мусулмон, мисли фарзанди худам азиз ва муҳтарамӣ, насиҳатҳои маро аз бар кун ва амал намо, иншоаллоҳ, ҳаётат ба дурусттарин маҷро меафтад ва аз роҳи рост берун намеравӣ.

Акром МАЛИК