Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Қоидаи тиллоии зиндагӣ:
Занон нашунидани танбеҳ аз шавҳарро мақсад накунанд.
Танбеҳ, тарбия ҷузъи ҷудонопазири ҳаёт аст.
Занон бигӯянд: «Барои Аллоҳ шавҳарро розӣ мекунам».
Ҳама мушкилот ҳал мешавад.
Ҳар махлуқе, ки зану шавҳари барои ризои Худо кӯшишкунандаро ба якдигар бармеангезад ва барои ҷудо кардани онҳо мекӯшад, агар одам бошад ҳам, шайтон аст.
Лекин барои варақ задани баъзе китобҳое, ки дар кӯдакӣ, наврасӣ ва солҳои донишҷӯӣ хонда будам, вақт ёфтан гирифтам. Дар роҳ, вақти хӯрок хӯрдан ва ғайра. Аммо ҳар рӯз агарчи ним…
Дар хона шавҳар бояд мисли подшоҳи соҳиби ҳокимияти беканор бошад. Яъне автократ. Дар оилаи марди автократ тартибу бахт ҳукмрон аст. Зеро марди оқил мефаҳмад, ки озодии сухан,…
Одаме, ки ба тиҷорат даст мезанад, ба саволи «мардум чӣ мехӯранд, чӣ мепӯшанд» ҷавоб меҷӯяд. Зеро агар чизҳои хӯрданӣ ва пӯшиданӣ, дар рӯзгор бисёр истифодашавандаро фурӯшед,…
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.