Мутолиа бояд ҳамроҳи доимии мо бошад. Аз рӯйи соҳаам танҳо асарҳои ҳазрати Алишер Навоиро мехонам.

Мутолиа бояд ҳамроҳи доимии мо бошад. Аз рӯйи соҳаам танҳо асарҳои ҳазрати Алишер Навоиро мехонам.

Лекин барои варақ задани баъзе китобҳое, ки дар кӯдакӣ, наврасӣ ва солҳои донишҷӯӣ хонда будам, вақт ёфтан гирифтам.

Дар роҳ, вақти хӯрок хӯрдан ва ғайра. Аммо ҳар рӯз агарчи ним саҳифа бошад ҳам, мехонам.

Яке аз чунин китобҳо китоби адиби фаронсавӣ Проспер Мериме «Солномаи салтанати Карли Нӯҳум» шуд. Соли 1986 дар Тошкент, дар нашриёти адабиёт ва санъати ба номи Ғафур Ғулом чоп шудааст.

Аз рӯйи вақтам ин дафъа дар бораи новеллаи китоб «Маттео Фалконе» мухтасар менависам.

Писари даҳсола ҷинояткореро, ки аз хонаи онҳо паноҳ пурсида буд, ба ивази соат мефурӯшад. Падар бошад, барои ин хиёнаташ ӯро тир мезанад.

Мазмуни мухтасари ҳикоя ҳамин аст.

Барои ман ин ҳикоя тасаввуре дод, ки намояндагони башарият, ки пеш аз давраи нав – асри 19 зистаанд, дар кадом макони ҷуғрофӣ набошанд, айёрӣ, маккорӣ, хиёнатро намебахшиданд, мардию содиқӣ доштанд ва ба анъанаҳои қатъӣ устуворона итоат мекарданд.

Умуман, дар бораи новелла бисёр гап задан мумкин. Хулоса ин ки ин ҳикоя фоҷиаест дар бораи ҳалокати арзишҳои аҷдодӣ. Агар падар тамсили бобоёни покдилу қавӣ, муборизу шикастнопазир бошад, писар гӯё портрети наслҳоеро собит мекунад, ки вайрон шуда, сабукфикрӣ карда, фиреби дунёро хӯрдаанд.

Дар бораи эҷоди Проспер Мериме боз гапҳои ҷудогона ҳаст. Мавқеи нависанда, равиши ӯро ба ҳаёт, ба эҷод тавассути таҳлили новеллаҳои минбаъда шинохта меравем.