Андешаҳо дар бораи китоби шарҳи «Ҳайрат-ул-аброр»

Одаме, ки ба тиҷорат даст мезанад, ба саволи «мардум чӣ мехӯранд, чӣ мепӯшанд» ҷавоб меҷӯяд. Зеро агар чизҳои хӯрданӣ ва пӯшиданӣ, дар рӯзгор бисёр истифодашавандаро фурӯшед, савдоятон пеш меравад.

Киносозон, нависандагон, масхарабозон ҳам агар хоҳанд маҳсулашон харидор пайдо кунад, дар назди саволи «ҷомеаро чӣ мароқ дорад» сар мешикананд. Агар ҷолиб набошад, агар ҳеҷ кас нагирад, на китоб, на кино, на аскияи туро кӣ харидор мешавад?

Аброр Мухтор Алӣ дар маросими муаррифии «Ҳайрат-ул-аброр» гапи аҷибе гуфт: «Имрӯз ба маросими муаррифии «Ҳайрат-ул-аброр» омада нишастан мисли ҷанг кардан дар майдони ҷанг аст!»

Гапи ҳақ.

Зеро таваҷҷуҳ зоҳир кардан ба китобе, ки ҳазмаш вазнин, хонданаш душвор аст, аз инсон қувваи бениҳоят зиёдро талаб мекунад.

Акнун андеша кунед, ки онро харидан ва ба даст гирифта варақ задан, ду-се саҳифаашро хонда дидан чӣ машаққат аст!

Дар замоне, ки қисми хеле бузурги башарият пеши пойи саҳнаҳои вақтхушӣ саҷда карда нишастааст, бардошта гаштани китобе, ки дар асри 15 навишта шуда, ҳатто одамони замони худ дар фаҳмиданаш душворӣ кашидаанд, воқеан, кори ниҳоят ғайритабиӣ менамояд.

Дар ин китоб қиссаҳои ишқ, романҳои ошиқона, силсилаи воқеаҳои тези якдигарро таъқибкунанда нест.

Сюжеташ ҳам ҷолиб нест ва туро чун чангак ба сӯи худ намекашад.

Пас, одаме, ки «Ҳайрат-ул-аброр»-ро мехонад, бояд чӣ гуна бошад?

Чашме, ки ба ҳар саҳифаи ин китоб нурашро мерезад, бояд чӣ гуна бошад?

Ба назарам, бояд аз ботлоқ халос шуда бошад.

Агар халос нашуда бошад ҳам, бояд халос шуданро сахт орзу кунад.

Ё...

бояд маҳбусе бошад, ки аз ҳад зиёд аз зиндон халос шуданро мехоҳад.

Ё...

оё лозим аст, ки маҳкуме бошӣ, ки заҳр нӯшидааст, ба зери дор оварда шудааст, сараш бар кунда гузошта шудааст?

Валлоҳу аълам, лекин гумон мекунам, ки маҳз ҳамин гуна будан лозим аст, дӯстон.

Зеро ҳамаи одамони ин тоифа шояд зистанро хеле мехоҳанд?

Гумон дорам, ки аз ботлоқ баромадан, аз зиндон халос шудан, аз заҳр, дор ва кунда раҳо ёфта ба наҷот расидан барои онҳое, ки гирифтор шудаанд, аввалиндараҷа кор бошад...

Шояд барои хондани «Ҳайрат-ул-аброр» ҳаётро дӯст доштан лозим аст.

Бояд ба умр муҳаббат бошад.

Яъне агар дида тавонӣ, ки имрӯз ҳама чиз дар олам барои қатл кардани ту омода аст, агар дарк кунӣ, ки ҳар чиз дар ҷаҳон барои куштани ту нақша мекашад, ҳаётро бештар дӯст дошта метавонӣ ва он гоҳ «Ҳайрат-ул-аброр»-ро ба даст мегирӣ, шояд?