АЗ ДУРӮҒ ПАРҲЕЗ КУНЕД!

Дурӯғ (фиребгарӣ) се зуҳур дорад:

1. Ваъда медиҳӣ ва вафо намекунӣ. Масалан, мегӯӣ, ки нархи фалон чизро аз бозори Ҷийдазор фаҳмида медиҳам, вале ин корро намекунӣ. Мегӯӣ, ки фалон рӯз ба ҷое, масалан, ба Оққамиш якҷоя меравем ва дар ин бора дигар ҳеҷ ҳарф намезанӣ ва «фаромӯш мекунӣ». Дурӯғи раҳмовар. Зеро ин корҳоят ба ту тамғаи фиребгарро мечаспонанд.

2. Ҳолат ва воқеаҳоро нодуруст ҳикоят мекунӣ, масалан, гапҳои набударо мегӯӣ, ба корҳои рӯйдода илова мекунӣ ё кам мекунӣ. Ин корро аз рӯи манфиати худ мекунӣ. Дурӯғгӯии пастфитратона.

3. На бо фақирону ғарибон, балки бо одамони бою сарватманд дӯстӣ мекунӣ. Мақсадат — онҳоро «дӯшида», ширашонро нӯшидан. Симои дӯсти самимиро моҳирона бозӣ мекунӣ. Дар ин роҳ аз илм ва дин, аз одамони обрӯманд истифода мебарӣ. Ин расвотарин роҳи рӯзгузаронист.

Гумон накун, ки инро одамон намедонанд. Онҳое, ки медонанду ҳис мекунанд, хеле зиёданд. Пеш аз он ки шарманда шавӣ, зуд тавба кун. Бо бечорагону фақирон, тавбакорону шикастадилон наздик бош.

Дурӯғ будани ин кор дар он аст, ки ту «дӯстии»-ро, ки барои пул, барои мансабу мартаба аст, ҳақиқӣ нишон медиҳӣ.

Аз ин бузургтар ва зишттар фиребгарӣ намешавад. Адолати илоҳӣ кори худро мекунад. То ҳушат бар ҷост, домани худро ҷамъ кун. Воқеан, фиреби зишт.

Санҷида бин, оё яке аз ин каззобиҳо дар ту ё дар «дӯстат» нест?!

Огоҳ бошед! Дурӯғгӯй набошед ва бо дурӯғгӯён дӯстӣ накунед.

Дурӯғгӯй аз уммат нест. Дурӯғгӯй манфур аст. Дурӯғгӯй пастфитрат аст. Дурӯғгӯй бар болои дурӯғаш маънан бараҳна, яъне одами шарманда аст.

Худо нигаҳ дорад!