ЯНА ЯКЕ АЗ НИШОНАҲОИ ШИНОХТАНИ ХУДО он аст, ки онҳоеро, ки ба ту бадӣ карданд, мебахшӣ.

ЯНА ЯКЕ АЗ НИШОНАҲОИ ШИНОХТАНИ ХУДО он аст, ки онҳоеро, ки ба ту бадӣ карданд, мебахшӣ.

Дар ҳаққи онҳо дуо мекунӣ.

Аз таҳи дил барои онҳо некӣ орзу мекунӣ.

Намехоҳӣ, ки ягон инсон дар ҷаҳаннам сӯзад.

Ба ягон инсон азобу уқубат талаб намекунӣ.

Ҳамаашро ба ихтиёри Худо месупорӣ.

Ту кори худро мекунӣ: ибодат, тоат, ихлос, меҳнати ҳалол...

Ба корҳои бад нафрат. Ба корҳои нек муҳаббат.

На инсонро, балки кори ӯро бад мебинӣ.

Агар кори нек кунад, ҳам инсонро ва ҳам кори неки ӯро дӯст медорӣ.

Зеро инсон бузургтарин офаридаи Ҳақ аст. Ӯ сазовори эҳтиром ва муҳаббат аст.

Ва боз кори асосӣ аз они қалб аст.

Агар қалбатро пурра ба Худо бандӣ, аз ташвишҳои дунё озод шудан мегирӣ.