СИФАТИ ОРИФОН

Илм нигоҳ доштани маълумот дар хотира аст.

Ҳикмат фарқ карда тавонистани фоида ва зиён аст.

Одаме, ки илмро ҷамъ кардааст, олим аст.

Одаме, ки ҳикматро ҷамъ кардааст, ҳаким аст.

Вале касе, ки илм ва ҳикматро дар ҷояш истифода карда тавонад, ориф аст.

Зоте, ки Худоро ҳамеша дар ёд дорад ва назари Худоро ҳис мекунад, орифи биллоҳ аст.

Кори асосии орифи биллоҳ аз сабр бар ҷоҳилон иборат аст.

Сабр бар ҷоҳилон чӣ гуна мешавад?

Касе дар бораи чизе, ки намедонад, гап мезанад. Сукут мекунед.

Касе ба шумо туҳмат мекунад. Сукут мекунед.

Касе дурӯғ мегӯяд. Сукут мекунед.

Касе ғайбат мекунад. Бархоста меравед.

Касе овозашро баланд мекунад. Сукут мекунед.

Касе дағалӣ мекунад. Сукут мекунед.

Ба замин нигариста роҳ меравед. Ба ҳама инсонҳо табассум мекунед.

Ҳиссиёти худро ҳамеша зоҳир намекунед.

Шитоб накарда, оҳиста роҳ меравед.

Ба ғайр аз аҳли худ ба касе насиҳат намекунед. Аҳли шумо — оилаатон, фарзандонатон, хешовандоне, ки ҳаққи гуфтан ба онҳоро доред, дӯстони хеле наздикатон ва, агар бошанд, шогирдони хеле боэътимодатон.

Собиттарин ҳақиқат ин аст, ки одамон насиҳатро қабул намекунанд. Барои гуфтани ҳақ ба онҳо овора нашавед, ҳақро гуфта, бадиеро, ки дар қалбашон хуфтааст, бедор мекунед.

Шарти аз ҳама калонаш... дар қалбатон «Аллоҳ, Аллоҳ, Аллоҳ» гуфта меистед.

Ҳаётатон бе тағйир намемонад.