Ҳар одаме, ки дар бораи хулқи худ ғам мехӯрад, адабу инсофи худро таҳлил мекунад ва ба сӯи ахлоқи зебо…

Ҳар одаме, ки дар бораи хулқи худ ғам мехӯрад, адабу инсофи худро таҳлил мекунад ва ба сӯи ахлоқи зебо мекӯшад, ба зоти покиза мансуб аст. Зеро бадзотӣ дар инсон иҷозат намедиҳад, ки андешад: бояд одами хуб бошам; бадзотон на зебоӣ ва одамиятро, балки разолат ва ҷаҳолатро дӯст медоранд; онҳоро на тантанаи некӣ, балки бадӣ ва хабосат шод мекунад; онҳо на аз покӣ ва самимият, балки аз фаҳш, бадахлоқӣ, ҳаром ва палидӣ қувват мегиранд ва ба ин бадбахтӣ часпида, ба он пайваста мераванд ва дигар имкони аз қабоҳат ҷудо кардани онҳо намемонад. Некон аз гуноҳ ва маъсият азоб мекашанд ва ҳеҷ гоҳ дар чанголи пастӣ намемонанд. Онҳо аз насиҳат мутаассир шуда, пинҳонӣ гирякунон ба Худо илтиҷо карда, роҳи рост металабанд.