Зиндагӣ
Ба онҳое, ки «дӯстам» гӯянд, сухани ҳақ гӯям,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ба онҳое, ки «дӯстам» гӯянд, сухани ҳақ гӯям,Шояд аз ин ғофиланд зотҳои булҳавас.Аввал чашмеро, ки дил ном дорад, пур аз нур кун,То бегонагон ба дилат дӯст наназаранд.Дӯст – дар ҳар ҳол ҳамдаму ҳамроҳ аст,Ту гӯё ҷисмӣ, ӯ бошад соя.То дӯст ҳаст, намекашӣ нолаву оҳу воҳ,Барои ҳар ғуссаат дӯст кифоя аст.Агар касе туро «дӯстам» гӯядуБа дигар касон эҳтиёҷ ҳис кунад,Камбуди чунин одамон пур намешавад,Барои дардашон ҳеҷ илоҷе нест.Номашро аз дилат фавран берун каш,Ба бозии дӯстӣ дигар ҳоҷат нест.Ӯро ҷуз ту дар ҷои дигар ҳаловат ҳаст,Безовта макун, дилат осуда бод.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.