РЕШАИ ҶАҲОЛАТ

Қабул накардани Ҳақ аз бандагии нафс оғоз меёбад. Инсоне, ки қабул кардани Ҳақро намехоҳад, барои рад кардани ҳақиқат раддияҳои гуногун меандешад. Акнун ӯро ҳаргиз мағлуб кардан намешавад. Барои он ки Ҳақ қарор ёбад, бояд ҳама онро бихоҳанд. Ҳақиқатро ҷустан лозим аст.

Решаи дарахти ҷаҳолат ҳамин иллат аст.

Нафс «Худоям» мегӯяд. Аз ин рӯ мегӯяд, ки ҳар хоҳишам бечунучаро қабул шавад. Мегӯяд, ки ҳеҷ кас муқобилам набарояд.

Ба чунин касон набояд дучор шуд. Набояд гавҳари суханро беҳуда ба онҳо пошид. Зеро касе, ки қадри дурро намедонад, онро мешиканад, зери пояш партофта лагад мезанад.

Чӣ қадар некӣ, эй Хилват, Чӣ қадар зебоӣ, эй Сукут. Парвардигоро, ба ман ҳақро нишон деҳ, Ботил аз дил фаромӯш шавад!

Ба Ҳақ ошиқ бош, эй дил, Девона шуда дӯст дор, эй беқарор. Азизии ҳақиқӣ он аст – Ки дар пойи Ҳақ хор бошӣ.