Имон
Аҳли фақр буд, аҳли фано ӯ,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Аҳли фақр буд, аҳли фано ӯ,Ҳамеша ба мардум некӣ – кори ӯ.Ҳамеша бар забонаш гул мешукуфт,Аз ӯ некиҳо диданд бисёр кас.Гоҳ эъзоз карданд, бар сар бардошта,«Шумо дӯсти Ҳаққед, – гуфта. – Мо тобеъем».Гуфт: «Чашм мебинад он чи бар сар афтад,Ин мақомро ба мо дод Парвардигорамон».Баъд рух дод ҳодисаи аҷиб,Ногаҳ баръакс гашт ин чархи фалак:Мардум маломат карданд, алқисса,Ҳол он ки он зот бепарво буд чун фалак.Гуфт: «Инак, акнун хотирамон ҷамъ,Рӯзҳое, ки нафс аз онҳо метарсид, ҳам бар ин сар омад.Дар ман нест даме, ки исён накарда бошам,Муомилае шуд, ки сазовори осӣ аст!»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.