Зиндагӣ
Сиёҳнависҳоямро дар коғаз шеър нагӯед,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Сиёҳнависҳоямро дар коғаз шеър нагӯед,Дар суханам зинат нест, ороиш нест.Танҳо оҳи пуразобиЗахмҳои гирёнамро тарҷума кардам.Акром МАЛИК
Шеърҳои дигар
Ман бимирам. Ҳамаи умрро бигир.
Ашкҳо аз ман. Ба ту – табассум. Агар хок гирӣ, тилло шаваду ҳалол,
Дасти тиғзанандаатро мебӯсам, дӯстам,
Боз заҳр деҳ, бешак менӯшам. Майлаш, дар ҳамин дастат мемирам, дӯстам,
Гоҳе бояд бурид, гоҳе пора кард,
Бигзор бемор аз дард фарёд занад. Раҳм макун. Аз миёни дардҳо шифо ёфтан –
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.