Имон
Ман бимирам. Ҳамаи умрро бигир.
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ман бимирам. Ҳамаи умрро бигир.Ашкҳо аз ман. Ба ту – табассум.Агар хок гирӣ, тилло шаваду ҳалол,Як дам ҳам надонӣ, ки ғам чист.Ҳамаи гуноҳҳоро бар китфам бор кун,Дар тахти ҳамаи савобҳо зиндагӣ кун.Аълоҳазрат худатӣ, эй зоти киром,Барои худ аз гулҳо пояндоз густар.Бингар, калиди ҷаннат дар кисаи туст,Ба ҳеҷ кас нишон мадеҳ, аз ҳама пинҳон дор.Мо дар миёни одамон саги кӯчаем,Агар устухон партоӣ, шодмона мехоем.Бо тамоми ҷидду ҷаҳд бидав, ба бузургӣ бирас,Аз суфраи муборак бе ҷой намонӣ.Ба қафо нанигар, дуртар бирав,Бигзор мо аз чуқурии чоҳ баромада натавонем.Ба ҳеҷ кас нанигар, ҳаргиз нигоҳ макун,Пешравии ту ба қафо нагардад.Вагарна, ба олам ошкор мегардад,Ки ғуломи сиёҳе чун моро паст мебинӣ.Паст дон, нописанд кун, лагад зада гузар, поймол кун,Барои мо ҳамин адаби сазовортарин аст.Ту бар фарози арш парвозкунон,Бахти зистанро бо найза халондан ба синаҳо биёб.Аз ту гилае надорам – бегумон бовар кун,Танҳо як илтиҷо дорам:Дар оташи надомат беамон бисӯз,Лекин ҳатто сояамро ҳаргиз наёб!..Раббам, ба мазлумат каромат ато кун,Ин дуоямро иҷобат кун!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.