Зиндагӣ
Дасти тиғзанандаатро мебӯсам, дӯстам,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Дасти тиғзанандаатро мебӯсам, дӯстам,Боз заҳр деҳ, бешак менӯшам.Майлаш, дар ҳамин дастат мемирам, дӯстам,Дар як лаҳза аз ҳама мегузарам.Агар касе худро сафед кунад, мабодо,Айб макун – орзуяш сафед будан будааст.Бигзор шаббода рӯятро навозиш кунад,Мақсади он ҳам пок будан будааст.Майлаш, чунон ки ту гуфтӣ, рӯям сиёҳ аст,Акнун бад дида, заҳмати зиёд накаш.Дар ду дунё изи гунаҳкорамро наёб,Маро бо Худо танҳо гузоштӣ, раҳмат!Рӯзе паррандагонро меҳмон мекунам –Пас аз марг аз ҷасадам дастархон густурда.Аммо наздик нашав, ҳеҷ гоҳ наё,«Устухонашро гӯр кунам» гуфта, лаҳад кофта.Дар ҳузури Раббам танҳо мондам,Ман ҳам ба ту некии комил мекунам:Аз ман дур шуда, ҳеҷ рӯямро набин,Ин аз ман барои ту некӣ бошад!Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.