Ҳикмат
Гоҳе бояд бурид, гоҳе пора кард,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Гоҳе бояд бурид, гоҳе пора кард,Бигзор бемор аз дард фарёд занад. Раҳм макун.Аз миёни дардҳо шифо ёфтан –Раҳму шафқат ҳамин аст. Дигар хел нафаҳм.Гоҳе бояд аз сар то по вайрон кард,Барои аз нав зинда шудан мурдан шарт аст.Агар асои илоҳӣ бар китф борад,Онро лутф дон, барои аз нав сохта шудан.Гоҳе бояд сар гирифта рафт, бас,То ҷое ки по расад – ҳамон қадар бирав.Бигзор аз ҳар ҷо садоҳо туро ҷеғ зананд,Аммо ҷавоб мадеҳ, ба мақсуд бирас.Гоҳе чун санг тамоман ғарқ шав,Ҳазор сол хомӯш дар таги об бихоб.Гоҳе рӯи заминро ҳаром бидон,Дар атрофи ғорҳо умр ба сар бар.Гоҳе хун туф кун, гоҳе хун қай кун,Гоҳе аз дасти дӯст заҳр бинӯш.Худро аз оташи дунё нигоҳ дор,Майлаш, аз роҳи рафтаат барнагард.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.