Esselâmü aleyküm ve rahmetullahi ve berekâtüh, muhterem Cumhurbaşkanı!

Esselâmü aleyküm ve rahmetullahi ve berekâtüh, muhterem Cumhurbaşkanı!

Yazacaklarımın hepsi “Hayretü’l-Ebrâr”a yazılmış şerhle doğrudan ilgilidir.

Kendimi bilip akı karayı belli belirsiz ayırt etmeye başladığımda anladım ki yeryüzünde siyasi güçler arasında daimi bir tartışma ve mücadele vardır. Özellikle okyanus ötesindeki devlet, belki de derin devlet, bizim ülkemiz üzerinde de etkili olmak istiyor. Geçen yüzyılın 90’lı yıllarından önce müstebit Sovyet devletine karşı uygulanan bilgi saldırısı, ondan kalan ülkelerin devletlerinde de devam edip gitti.

Bu, çeşitli kitle iletişim araçlarının sistemli, sürekli faaliyeti demektir. Onların kendi metodolojisi ve metodiği vardır. Doğu halklarının, özellikle Türkistan halkının aklına ve kalbine nasıl vesvese sokulacağını iyi bilirler. Fikrî olarak silahlandırılmış bir gazeteciler ordusu yetiştirildi ve söz özgürlüğü denen peçenin altında içeri salıverildi. Önce insanlara hayatın ve siyasetin mel’un ve korkunç olduğunu aşılayan programları aralıksız sundular, sonra insanların gözünde kurtarıcı melek kılığına girdiler; hayatının gerçekten de çok garip ve mutsuz olduğuna inanan insanlar onlara silah olarak hizmet etmeye başladılar. En küçük sorundan devlet çapındaki sıkıntılara kadar onların eline sızma aşamasına adım atıldı. İnsanları ideolojik olarak yoksullaştırıp ümitsizlik girdabına attılar. Sömürgeden çıkmış insanları karanlıkta yaşadıklarına inandırdılar. Bu inanç kaybolmasın diye şimdi de değirmenlerini döndürmeye devam ediyorlar.