Мо дар давроне зиндагӣ мекунем, ки миёни падару модарон ва фарзандон фарқиятҳои муайян пайдо шудаанд.…

Мо дар давроне зиндагӣ мекунем, ки миёни падару модарон ва фарзандон фарқиятҳои муайян пайдо шудаанд. Одамоне, ки дар давраи собиқ шӯравӣ аз сарчашмаҳои аслӣ маҳрум гардида, дур аз дину диёнат зиндагӣ кардаанд, аз арзишҳои муқаддас канда шуданд. Истиқлол ба ҳар инсон барои ҳаққи озодона интихоб кардани эътиқод ва роҳи ҳаёти худ роҳ кушод. Фарзандони истиқлол ба ақлу қалби худ гӯш дода, диёнатро, ки тамоми башарият эътироф кардааст ва дар таърих дурусттарин роҳе будааст, ки одамизод пеш гирифтааст, кашф мекунанд. Дар ин кор сиёсати инсондӯстона ва ба маърифат такякунандаи давлат мавқеи хосса дорад. Падару модарони мӯҳтарам! Фарзандатон ба дин рағбат пайдо кард? Мехоҳад намоз хонад? Дилаш мехоҳад Қуръон хонад? Шумо сафеду сиёҳро шинохтаед. Дар ҳаёт машаққатҳои зиёд дидаед. Дӯстону шиносҳои донишманд доред. Шумо бояд аз ин имкониятҳоятон самаранок истифода баред. Яъне пеш аз ҳама, бо фарзандатон дӯстона гуфтугӯ кунед. Чӣ гуна ҳиссиётро аз сар мегузаронад, аз кадом маърӯзаҳо мутаассир мешавад? Киҳоро гӯш мекунад? Агар шахсони мамнӯъро шунида гардад, натарсед, фарзанд аз они Шумост! Аввал худатон бо ягон шахси донишманд вохӯрда, аз ӯ дар бораи дин пурсед, саволҳо диҳед ва маълумоти аниқу боэътимодро омӯзед. Баъд ҳолати фарзандатонро баён кунед ва бо иштироки се кас: шумо, писаратон ва устоди олим суҳбати маърифатӣ ташкил диҳед. Ба курси Қуръон равад, китобҳои иҷозатдодашударо мутолиа кунад, иҷозат диҳед, ки ҳар саволе, ки мехоҳад, бипурсад. Агар фарзандро бо сабру тоқат ба воя расондаед, дар ин ҷо ҳам каме тоқат кунед, дар натиҷа ҳам худатон дар бораи дин огоҳ мешавед, ҳам фарзандатонро ба роҳи рост равона мекунед. Дар платформаи интернетии Идораи мусулмонон ба ҳамаи саволҳои марбут ба дини мо ҷавобҳо ҳаст, ҳеҷ зарурати дудилагӣ нест. Мақсади мо аз гуфтани ин суханон ёфтани роҳи аз байн бурдани варта миёни падару модар ва фарзанд аст. Агар фарзандатон дар бораи оила ва зиндагӣ на мисли мафкураи шӯравӣ фикр кунад, «ҳамон мешавад, ки ман гуфтам» нагӯед, ҳалли ҳар мушкилро бо ҳикмат ёфтан мумкин аст. Одамон бояд бикӯшанд, ки ором ва бо ҳаловат зиндагӣ кунанд. Ҳар одам мушкилеро, ки ӯро ноором мекунад, пурра омӯзад. Вагарна, азоб мекашад. Ҷавонон ва духтарони мӯҳтарами мо, агар баъзан падару модаронашон бар зидди онҳо бароянд, ҳарчанд ба нафсашон хуш наояд ҳам, сабр кунанд. Падару модар, агарчи аз илми динӣ бебаҳра бошад ҳам, ба туфайли муҳаббате, ки ба фарзандаш дорад, бо беҳтарин таҷрибаҳои ҳаёташ амал мекунад. Албатта, падару модарони ҷоҳил, аз ҳад зиёд ғофил ва ҳеҷ чизро гӯш намекардагӣ аз ин мустасноянд, вале чунинҳо каманд. Ҷавононе, ки роҳи диёнатро пеш гирифтаанд, падару модарашонро бо меҳру хизмат шод гардонанд. Худро хору бечора тутанд. Ҳаргиз аз падару модар норозӣ нашаванд. Ҳамин дурусттарин роҳ аст. Ҳар кӣ ба одам гӯяд, ки «падару модарат ҷоҳиланд, аз онҳо рӯ гардон ё бар зидди онҳо бош», бузургтарин ва хатарноктарин сухани хаторо гуфтааст. Баъзе одамони халқи мо, агарчи аз дину диёнат дур монда бошанд ҳам, дар қалбу фитраташон талош ба сӯи ҳидоят ҳаст. Қариб ҳамаи падару модарон фарзандашонро дуруст мефаҳманд. Мо бандагони бесабрем. Ҳалли мушкилро бо ҳикмат ва бо усулҳои безарар намедонем, дарҳол мехоҳем бурида-чопем. Кош чизе ба мо зуд ҳосил диҳад! Кош чизе зуд анҷом ёбад! Не, барои ислоҳ солҳо лозим аст, малакаи сабр кардан ва ҳалим будан ба мо бисёр зарур аст.