Хонадор кардани писар, ба шавҳар додани духтар – кори падару модар аст.

Хонадор кардани писар, ба шавҳар додани духтар – кори падару модар аст. Ба ин ҳамчунин ҷустуҷӯ кардани духтар барои писари ба балоғат расида дохил мешавад. Падару модарон ҳамроҳи якумраро барои писаронашон худашон интихоб карда диҳанд. Барои ин бо андешаи «духтари соҳибматонат, меҳнатдӯст, вафодор ва иффатнокро арӯс мекунам» хулқи арӯсчаи ояндаро шакл диҳанд. Нагӯянд, ки «таҳсил кардааст, кор карда пул пайдо мекунад», балки гӯянд: «духтари боҳаё, маърифатнок, оиладӯст, рӯзгордӯст ва итоаткор лозим». Барои духтарон низ домодро на худи онҳо, балки падару модаронашон интихоб кунанд. Суханони «Писарам, бо фалон духтар гап зан, дилашро ёб, баъд мо меравем» хатост. Ин тавр намешавад. Агар калонҳо сар бошанду хурдҳо паҳлӯ, номзади арӯсиро аз маҳаллаву гузар пурсуҷӯ карда, то ҳафт пушт санҷида, бо қарори қатъии «арӯс мекунем» ба хонадон рафтан ва «ба ғуломӣ омадем, барои рӯфтани остонаатон омадем» гуфтан шарт аст. Барои номзади арӯсе, ки ба ҳамаи талаботҳо ҷавоб медиҳад, ҳар қадар ғуломӣ карда, ҳар қадар остона рӯфта шавад ҳам, меарзад. Барои он духтар ҳар қадар қалин ва ҳар қадар маҳр бошад, кам аст. Вале духтарро монанди бозичае, ки дар кӯча ёфт шудааст, аз кӯча ёфтан, ба кӯдакчаҳое, ки «ҳ»-и ҳаётро намедонанд, «барои худат зан, шавҳар ёб» гуфта вогузоштан нуқсони бузург ва бузург аст! Падару модарони азиз! Ба роҳи пешиниён баргардем: фарзандонамонро ба кӯча напартоем, балки худамон соҳиб шуда, худамон хонадор карда, ҷой карда, ба шавҳар дода, гуселем. Вагарна, оилае, ки ду хоми бетаҷриба ба ҳам часпида бунёд кардаанд, заиф мешавад, хатари зуд вайрон шуданаш бузург аст, Аллоҳ нигаҳ дорад! «Оилашиносон»-и мӯҳтарам! Албатта, дар подкастҳо «фалон гуна ҷуфт ёб» гуфта ақл тақсим кардан осон аст, беҳтараш падару модаронро ба масъулият даъват кунем ва арӯсонро даъват намоем, ки тарбияи хушдоманро гиранд. Агар риштаҳои кӯҳнаро барқарор накунем, ба риштаҳои кӯҳна пайваст нашавем, фурӯ мерезем, аҳволи мо фардо аз имрӯза ҳазор бор бадтар мешавад.