Аҳли илм сохта намешавад, илми Худо ба нолоиқон дода намешавад.

Аҳли илм сохта намешавад, илми Худо ба нолоиқон дода намешавад. Ҳикматҳое, ки ба каломи Ҳақ ва сухани Паёмбар мувофиқанд, аз қалби чиркину нопок намебароянд. Калимаҳое, ки ба ҳукми Парвардигор ва роҳи Паёмбар мувофиқанд, аз қалбҳои тавбакарда, нафсҳои шикаста ва бандагони бечораҳол меоянд. Он калимаҳо бо маъноҳои фаҳш сиёҳ нашудаанд, бо ғайбату туҳмат намнок нагаштаанд, бо фасоду фисқ бӯй нагирифтаанд. Бинобар ин, дар суханони ҳар касе, ки софӣ ва дар ҷумлаҳояш таҷаллии маъноҳои малҳами қалбатро ёбӣ, ба гумонҳои бад ва ифтироҳо дар бораи он инсон эътибор мадеҳ. Қалб чашмаест. Аз он ҳикмати Ҳақ об шуда ҷорӣ мешавад. Агар дар соҳиби он қалб гуноҳу маъсият пайдо шавад, чашмаҳои ин булоқ баста мешаванд. Забони касе, ки аз роҳи Худо лағжидааст, низ мелағжад: ӯ худ бехабар мемонад, ки бо ҷумлаҳои пурҳашам бар зидди ҳикматҳои раббонӣ сухан мегӯяд. Суханонаш ҳар қадар ки пурзеб бошанд ҳам, аз мазмунашон бӯи намнокӣ меояд. Ба аҳли нифоқ неъмати гуфтани суханони ҳидоятбахш дода намешавад.