Аз бемории чашмгуруснагӣ ва шӯҳратпарастӣ эмин будан бузургтарин бахт аст, зеро ин аз сифатҳои ҷудонашавандаи…

Аз бемории чашмгуруснагӣ ва шӯҳратпарастӣ эмин будан бузургтарин бахт аст, зеро ин аз сифатҳои ҷудонашавандаи нафси аммора аст.

Ҳоло дар миёни ҷавонони «пешқадам»-и мо калимаи «Рушд» бисёр давр мезанад. Яъне онҳо «рушд накардан»-ро баҳона карда, аз ягон ҷои кор рафта истодаанд. Гӯё малакаҳои нав пайдо намекунанд, дар як ҷо ях баста мондаанд. Ҳол он ки маошу шароиташ қаноатбахш аст, роҳбару ҳамкороне ҳастанд, ки ӯро тарбия кардаанд.

Ин андешаҳо дар баробари он ки зуҳури зеҳнияти кӯдакона мебошанд, бо чашмгуруснагӣ ва шӯҳратпарастӣ низ каме алоқа доранд. Яъне пешниҳоде, ки аз ҷои нави кор омадааст, маоши калонтар ваъда медиҳад. Ва ҷавонон ба ҳамсолонашон нигариста, худро бо онҳо чен мекунанд. Яъне агар ҳамсолаш ба ягон муваффақият расида бошад ё дар сафарҳо гаштааш ба назар расад, бас, ба даруни ӯ оташ меафтад: «ман-чӣ? чаро ман не? кай ман?»

Маҳз барои ҳамин ҳасад, чашмгуруснагӣ ва ном баровардан дар миёни ҳамсолон ҷавонон «рушд»-ро мехоҳагӣ мешаванд.

Ин танҳо як васваса аст. Ба он ҷавонон бояд калонсолон бигӯянд, инак, мо мегӯем: дӯсти ҷавони азиз, ризқи шумо аз ҳамин коратон омада истодааст, ба сардоре, ки дар ҳаққи шумо ғамхорӣ кардааст, носипосӣ накунед, барои ваъдаи «ду сӯм зиёдтар медиҳам» аз касе, ки шуморо тарбия кардааст, рӯ гардондан шитоб накунед, зотан, баракат дар ҳаҷм нест, одамон агар миллионҳо пайдо кунанд ҳам, заррае баракат намеёбанд. Баракат бо оромии дил, бо ҳалол иҷро кардани кор, бо тартиб зиндагӣ кардан, бо ҳалолӣ ва самимият меояд.

Дурӯягӣ, кӯшиши худро аз ҳар ҷиҳат нишон додан ба зоти ҷавонмард намезебад, ин ба кори занакони моделе монанд аст, ки либос пӯшида реклама мекунанд.

Пас, хулоса ин аст, ки барои роҳати моддӣ худро азоб надиҳед, на ҷонатонро, на танатонро. Ба ҳамсолоне, ки мол-дунё чашмашонро кӯр кардааст, нигариста, оби даҳонатон наравад, хӯрданро қай кардан ҳам ҳаст, ин шитобзадагӣ ба онҳо ногаҳон аз паси «запуск» ва корҳои ба ин монанд омадааст, агар молу мулкашон аз дасташон равад, нарху арзиши аслиашон маълум мешавад.

Гоҳо шоҳид мешавем, ки баъзе ҷавонон ба гумони худ гурӯҳи «elite» ташкил кардаанд: харидҳои қиммат, тарабхонаҳои қиммат, шабҳои бо оркестр... Субҳоналлоҳ, азизонам, ба киҳо тақлид мекунед? Ба миллиардерҳо? Ба сарватмандон? Ба пулдороне, ки чашмашонро чирк пахш кардааст, қалбашон мисли дудбаромади оташдон сиёҳ шудааст ва аз ҳамдардӣ дуранд?

Худро то ин андоза чиркин накунед!

Бо сари ҷавонатон ин қадар чашмгурусна, сарватдӯст, ғуломи моддиёт нашавед!

Акнун ин як насиҳат аст, ба ҳар ҳол, ба он миллиардерҳое, ки шумо ба онҳо ҳавас мекунед, ин сухан таъсир намекунад, айшу ишрат ва кайфу сафо ақлу қалбашонро то ба дараҷае қулф кардааст, ки танбеҳу ҳикмат ба он ворид шуда наметавонад; вале шумо ҳанӯз китоб мехонед, ҳанӯз рағбат доред.

Бинобар ин, суханони моро як ба хотир гиред, гарчанде ки ин суханон шуморо аз дарёи ғафлате, ки дар он ғӯтидаед, наҷот дода натавонанд ҳам, аҷаб нест, ки рӯзе ба ёдатон оянд ва барои расидан ба ҳақиқате, ки рӯҳатон ба он ниёз дорад, ба кор оянд.

Акром МАЛИК