Дар ин матн мехоҳам дар бораи усулҳои тарбияи пешиниён, боз ҳам дақиқтар гӯем, оилаҳои маърифатнок нақл…

Дар ин матн мехоҳам дар бораи усулҳои тарбияи пешиниён, боз ҳам дақиқтар гӯем, оилаҳои маърифатнок нақл кунам. Агар хоҳед, ки фарзандонатон соҳиби фикри равшан, фаҳму фаросат, нисбат ба якдигар меҳрубон ва аҳлу иттифоқ бошанд, ин қоидаҳоро маҳкам аз худ кунед ва дар амал татбиқ намоед: 1. Ҳеҷ гоҳ фарзандонатонро паст назанед. «Ту аз уҳдааш намебароӣ, латта ҳастӣ, гӯл ҳастӣ» нагӯед. То ҳадди имкон бо суханони нек тарбия кунед. Пас, ба кӯдак гуфтани суханони таҳқиромез комилан ва комилан манъ аст. 2. Ҳеҷ гоҳ аз айбу нуқсҳои фарзандатон ҳатто ба наздиктарин одамонатон шикоят накунед. 3. Фарзандатонро ҳам дар назди бегонагон, ҳам дар назди хешовандон бо иззат ҷеғ занед, бо ӯ бо мулоимат муомила кунед ва дар айни замон эрка карда, сартоб насозед, агар хато кунад ҳам, инро бо ҷиддият ва нармӣ бигӯед. 4. Агар зарурати ҷазо додани кӯдак пайдо шавад, аввал ӯро ба айбаш иқрор кунонед. Шароите фароҳам оред, ки худаш дарк кунад. Он гоҳ мефаҳмад, ки сазовори ҷазост. Дар ҷазо аз ҳад нагузаред. Аммо пеш аз ҷазо се маротиба аниқ ва равшан афв кунед. 5. Модарони мӯҳтарам! Аз шавҳаратон қаҳр карда, ба фарзандатон дағал гап назанед, ин аз бетарбиягӣ ва аблаҳӣ далолат мекунад. 6. Агар кӯдак хато кунад, кӯшиш кунед, ки худаш фаҳмад, ки чӣ хато кардааст. «Худат фикр карда бин» гуфтанро донед. Агар хафа шавед, инро бо баъзе нишонаҳо зоҳир кунед. Имкон диҳед, ки ӯ андешад, ки «падарам ё модарамро ранҷондам», фикр кунад, ки кадом кораш сабаби он шуд, пушаймон шавад ва бо ташаббуси худ онро ислоҳ кунад. 7. Барои он ки писар қатъиятнок бошад, ба ӯ корҳое фармоед, ки қатъиятро талаб мекунанд. Барои он ки духтар нафосатнок бошад, ҳамеша бо ӯ мулоимона муомила кунед. Ҳам ба духтар ва ҳам ба писар беҳтар аст, ки падар худаш ошкоро нагӯяд, балки ба воситаи модар гӯяд. Ин тартиботи иерархия бисёр муҳим аст. 8. Фарзандонатонро ба маҳкам нигоҳ доштани сирри оила ва сирри худашон одат кунонед. Чизҳоеро, ки барои ӯ сир аст ва шумо медонед, ба каси дигар нагӯед, балки дар назди дигарон ба рӯяш назанед. Баъзан бо ишора фаҳмонед, ки сирри байниҳамдигарӣ доред: ба шакли «Худат медонӣ-а!». 9. Падару модари мӯҳтарам! Агар миёни шумо нофаҳмӣ пайдо шавад, ҳеҷ гоҳ якдигарро назди фарзандатон бад нагӯед. Агар ба ин қоидаҳои тарбия қатъиян амал кунед, фарзанди оромтабиат, асабонинашаванда, собир, ҳалиму бовиқор, фаросатнок ва поктабиатро ба воя мерасонед, иншоаллоҳ. Табиист, ки дар ҳаққи фарзандатон ҳамеша дуо кунед. Ягон рӯзатон ин дуоро фаромӯш накунед. Қоидаҳои марбут ба тарбияи фарзанд бисёранд, онҳое, ки асосӣ менамуданд, баён карда шуданд.

Акром МАЛИК