БОБИ СЕЮМ

БОБИ СЕЮМ ПИСАР

Фасли сеюм Писари миёна

Ҷиҳатҳои хоси писарони миёна – ҷангҷӯӣ (агар ҷанҷолӣ гуфта шавад, каме дағал мебарояд), айёрӣ, роҳбарӣ, сахтгирӣ, устодӣ дар ҳунарҳо, дар корҳои марбут ба савдо ва меҳнати дастӣ, зудхашмӣ аст. Дар онҳо хислати итоат намерасад. Бо эҳтимоли зиёд одати рақобат бо бародари калонашро дорад. Бинобар ин дар бисёр оилаҳо итоати писари миёна ба писари нахустин нисбатан суст менамояд. Писари миёна ҳимоятгари комил, устои дастгул, ҳалкунандаи амалии мушкилот ва касест, ки ба вазъият бо чашми ҳақиқат менигарад. Писари миёна дар сояи писари нахустин камтар меҳнат карда, ба танбалӣ ҳам гирифтор мешавад. Вақте писари миёна ба сӯи адабу ахлоқ, ҳикмату маърифат қадам мегузорад, сифатҳои интиқодшавандаи ӯ ба хулқи зебо ва ҳавасангез табдил меёбанд. Писари миёна дар оила нигаҳдорандаи мувозинат аст – дар лаҳзаи ҳиссиёт ақлро ба кор меандозад; агар ба ақл мутлақ такя карда шавад, одамгариро ба ёд меорад. Писарони миёна аксар вақт падару модарро месӯзонанд: бегӯшӣ ва бебошӣ аксаран аз онҳо сар мезанад. Вале гардондани ғализтарин ва самимитарин некиҳо низ барои онҳо осон аст. Ҳисобу китоби тези писари миёна, фикрронии ботадбир ва эътимод ба худи ӯ устухони бинои оила аст.

Акром МАЛИК