БОБИ СЕЮМ

БОБИ СЕЮМ ПИСАР

Фасли аввал Сифати писар

Дар як оила писар буда зистан чӣ қадар шараф бошад, ҳамон қадар масъулияти бузург аст. Писар – давомдиҳандаи сулола аст. Чароғи умедҳо. Қуввати оила. Ҳимояи оила. Сутуни оила. Решаи оила. Хулқи писар ҳама чизро ҳал мекунад – агар ӯ соҳиби ахлоқи комил шуда ба воя расад, тамоми оиларо чароғон мекунад, падару модарро бо хушбахтӣ зинда медорад; Худо нишон надиҳад, агар писар номақбул шуда калон шавад, зулмати оила, бадбахтии оила, заволи умри падару модар ва ибтидои шармандагӣ мешавад. Писар бояд ин ҳақиқатро аз лаҳзае, ки ақлаш расид, дарк кунад. Барои дарк карданаш бояд шароит омода шавад. Писар вазнин, ботамкин, масъулиятшинос ва амалҳояш қатъӣ аст. Ӯ гаранг намегардад, сусту бедармон намешавад. Ӯ на бо ҳиссиёт, балки бо ақлу интизом фикр мекунад. Ӯ майдагир намешавад, ӯ майдакашӣ ва бузургвориро; ҷавонмардӣ ва пастфитратиро; иззат ва хориро амиқ дарк мекунад. Ӯ соҳибҳиммат ва ҷасур аст; ӯ оқил ва нотарс аст; ӯ қавӣ ва меҳнатдӯст аст; ӯ ботадбир ва хунсард аст; ӯ дилсӯз ва меҳрубон аст; ӯ ҳисобгар ва дурандеш аст. Писар аз наврасӣ ба сӯи мустақилият қадам мегузорад – аз падару модар пул гирифтан барояш шармовар аст; ӯ дар бораи бори худро худ бардоштан, сарбори касе нашудан, муфтхӯр набудан меандешад. Ӯ аз пургӯӣ нафрат дорад, роҳҳои бо ҷумлаҳои кӯтоҳ фаҳмондани мақсадашро меёбад; корро анҷом дода, хомӯш истоданро дӯст медорад. Ӯ забонашро маҳкам медорад. Ҳарзагӯӣ намекунад. Сафсата намефурӯшад. Аз хушомадгӯӣ нафрат дорад. Дурӯягӣ ва дурӯғро ҳаргиз қабул намекунад. Писар шаҳваташро боз медорад. Ӯ аз сабукрафторӣ бо духтароне, ки номуси оилаи дигаранд – бо номаҳрамон дар паси деворҳою гӯшаҳои пинҳон ор медорад. Дар кӯчаву барзан, дар мошину нақлиёт бо духтарон ишвагарона ҳи-ҳи карда, ҳарза гуфта гаштанро шармсорӣ ва бенангӣ медонад. Писар мисли барзагове, ки ресмонашро канда, аз паси ғунаҷину гов медавад, бо ҳирс аз паси занону духтарони номаҳрам намедавад; ӯ худро маҳкам, тоза ва покиза нигоҳ медорад; ба духтаре, ки падару модар ихтиёр кардаанд, дил мебандад, бо духтаре, ки падару модар ёфтаанд, издивоҷ карда, ӯро эҳтиёт мекунад; ақл ва дили худро ба ин розӣ мекунад; дил гуфта, нафс гуфта ғур-ғур намекунад; агар ба ягон духтари покдоман дил бандад, барои ҷуфти ҳалоли худ кардани ӯ роҳи бо ҳаё ва ҳикмат ба падару модараш маълум карданро меёбад. Ӯ гирякунон, бо оҷизӣ нола карда намегардад. Писар ба падару модар бо хизмат ва сухани ширин шодӣ бахшида, ризоияти онҳоро мегирад. Ӯ соҳиби матонат ва субот аст. Писар шикоятчӣ нест, ӯ ҳалкунанда аст. Ӯ бо майнӯшӣ худро хор намекунад, ба қимор машғул намешавад, бо фаҳш ба ҳалокат намерасад. Ӯ дар қарорҳояш қатъӣ ва қаноатманд аст. Ӯ аз сифатҳое чун зудранҷӣ ва ҳарзагӯӣ дур аст. Ӯ аз вақте ки ҳуш ба сар меорад, қавӣ мешавад; бо нақша ва тартиб кор мекунад; иродаашро обдида месозад. Писар илмро дӯст медорад, аҳли илмро қадр мекунад. Агар роҳи илмро пеш гирад, олими ҳақиқӣ мешавад; агар роҳи ҳунар ё касбро пеш гирад, дар маҳорат ва камолот боло меравад. Ӯ то роҳи худро ёфтан мубориза мебарад, чун ёфт, дар ҳамон роҳ собит меистад. Писар – сарбози оила аст. Эътимод ва такягоҳи падар, пуштибон ва тасаллии модар. Ӯ ба маслиҳати падар амал мекунад, ба амри ӯ итоат менамояд, модарро азиз медорад. Зеро ӯ – ПИСАР аст.

Акром МАЛИК