Инсон барои фавран амалӣ шудани хоҳишҳояш ҳарис аст: зудтар бой шавам; зудтар олим шавам; зудтар хона харам;…

Инсон барои фавран амалӣ шудани хоҳишҳояш ҳарис аст: зудтар бой шавам; зудтар олим шавам; зудтар хона харам; зудтар мошин харам; зудтар зан гирам; зудтар шавҳар кунам… Дар асл, агар дар дил ягон ният, ягон хоҳиш бедор шавад, беҳтар аст, ки дил барои амалӣ шуданаш шитобкорона нахурӯшад. Сел ҳама ҷоро вайрон карда, зуд ором мегирад. Ҷӯй ҳар қадар шовқин барорад, ҳамон қадар қувваташ суст аст. Садои тарсончак баланд садо медиҳад. Бояд амиқ андешида, ҳадафҳоро муайян кард. Дар роҳи ҳамин ҳадаф бояд бо вазнинӣ ва виқор, бо нақша ва пайвастагӣ қадам гузошт: ҳар рӯз ба сӯи ҳадаф кӯшиш кун, вале бознаист. Агар шитоб кунӣ, ҳар рӯз ҳадафат тағйир меёбад; ҳар рӯз ғам мехӯрӣ; ҳар рӯз ҳасад мебарӣ. Агар шитоб накунӣ, ҳар рӯз кор мекунӣ; ҳар рӯз натиҷа мебинӣ; ҳар рӯз пур аз қувват мешавӣ ва ҳар рӯз хулқат зеботар мегардад. Агар сари як корро гирӣ, албатта, ҳосилашро мечинӣ. Шубҳа накун.