Далелҳои он ки муҳаббати дунё дилҳоро фаро гирифтааст:

Далелҳои он ки муҳаббати дунё дилҳоро фаро гирифтааст: 1. Бо баҳонаи истироҳат дӯст доштани дил сафарҳои гуногунро, талпидан ба сӯи кишварҳои хориҷӣ, кӯҳҳо, баҳрҳо ва хоҳиши то ҳадди имкон ба ҳама хабар додан дар ин бора. Дар ҳолати муқаррарӣ истироҳат аз ниёзи тан ва рӯҳ бармеояд, сафар бо сабаби зарурат ба нақша гирифта мешавад ва ин чиз риёкорона ба худситоӣ гуфта намешавад. 2. Ҳирс ба таърифу диққати мардум – кӯшиш барои он ки одамон таъриф кунанд, диққат диҳанд, ҳайрон монанд – далели он аст, ки муҳаббати дунё дар дил амиқ ҷой гирифтааст. Агар ин чизҳо набошанд ва инсон маҳзун гардад, беморӣ вазнин аст. Дар ҳолати муқаррарӣ кас вазифаи худро бо маром иҷро мекунад. 3. Дӯст доштани гап задан – гап задан бо андешаи «маро шунаванд, бас; ба даҳонам нигоҳ кунанд, бас» номаш ҳарзагӯист. Инсони ҳарзагӯ ҳадафи оқилонаеро, ки аз суханонаш дар назар дорад, нишон дода наметавонад. Дар ҳолати муқаррарӣ одам барои амалӣ кардани ҳадафи муайяне сухан мегӯяд. 4. Молҳои дунявӣ – лозим бошад ё набошад, барои фахр ва риёкорӣ либос, мошин, шиносоӣ бо одамони зебо ва обрӯманд, ташнагӣ ба китобхонӣ барои рақам, барои намоиши IQ аз гуруснагӣ, аз ғуломии дунёст. Дунёро дӯст надоштан, аз занҷири он озод будан ба одам ҷасорат, осудагӣ ва қурбат бо Ҳақ мебахшад. Умуман, ин масъала як қатра аз илми бузург буд. Ин суханон барои онҳоест, ки ба ҳақиқати ҳақиқӣ муҳтоҷанд, барои онҳое, ки мегӯянд фиреб хӯрда мегардам, майдон барои ҷуфтак задан васеъ аст.