Ҳикмат
Одами хуб бош, одами хуб бош,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Одами хуб бош, одами хуб бош,Рӯят хандон бошад, ҳалим бош, хушхулқ.Камол ёб, монанди моҳи пурра,Пеши ҳар кас хам шуда, хизмат кун.Аммо агар дигаронро даъват кунӣ,«Хуб бош, илм гир, боло рав» гуфта,Ҳамон лаҳза аз шахси ту ҳазар мекунанд,«Ту кистӣ, ки бар китфи мо бор гузоштӣ» гуфта.Зотан, Расулуллоҳ — сарвари оламИнсони солеҳ буданд — ҳар кас дӯст медошт.Вале вақте ки барои ислоҳ қадам гузоштанд,Охир, аҳли Макка чӣ суханҳо гуфтанд!..Аз ин сабаб, эй зоте, ки ба ислоҳ камар бастаӣ,Эй девонае, ки ба ҳар кас некӣ мехоҳӣ!Қалбатро аз ҷисмат ҷудо карда, озод кун,Дар саҳрои нестӣ кулба бисоз.То суханону озорҳои гуногун расида,Қалбат нагиряд, дард накашад.Вазифаатро иҷро карда, ба дурдаст рав,То одамон рӯятро дубора набинанд.Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.