Имон
Ҳанӯз кӯдак буд — аз лойҳо гузашта,
Тарҷума аз забони ӯзбекӣ · Матни аслӣ
Ҳанӯз кӯдак буд — аз лойҳо гузашта,Аз чӯб асп сохта, савор шуда медавид ӯ.Заҳри надоматро нанӯшида буд,Ҳар лаҳза ҳазор завқ меёфт ӯ.Вале дар фитраташ ҳиммат нур мепошид,Ихлос тамоми вуҷудашро мунаввар карда буд.Аз ҳар сухан ҳазору як ҳикмат кашф карда,Бо дард сӯхтанро ихтисоси худ кард.Ҳаргиз дурӯя шуда натавонист,Барои шикастани аҳдаш қувваташ нарасид.Аз занҷири дунё зуд-зуд гусаста,Дар осмонҳои бақо парвоз карда мегашт.Кашфу асрораш дар даруни ӯ ҷо нашуда,Мегуфт: кошки ба ҳама дар олам мерасондам.Агар дар дили касе ғубор бошад,Мегуфт: кошки бо меҳр онро тамоман дур мекардам.Аммо кори олам осон нест,Ҳилаи дунё аз печида печидатар аст.Бо ақлу илми худ ҳар гуна инсонМакру мушкилотро пурра ҳал карда наметавонад.Ба тири ғанимон дучор шуд,Аз ҳамлаи душманон ғолиб баромад ӯ.Дарк кардани ҳикмати қисмат душвор аст —Он банда ба ҳамлаи дӯстон дучор шуд.Бо хун шуста шуд аъзои бадан,Аз синааш чашмаи арғувонранг фаввора зад.Муддате ватан бар ӯ гиря кард,Муддате ҳиҷрону фироқ ӯро бирён кард.Аз малакут мадади илоҳӣ расида,Оҳиста-оҳиста захмҳои гуногун шифо ёфтанд.Оҳи ғамҳо мисли абр канор рафта,Ба танаш боз ҳарорат баргашт.Гуфт: «Ҳар инсоне, ки аз мо гузаштааст,Агар барои нафси худ аз ӯ ранҷида бошам —Ранҷишам дар ҳаво беқарор бимонад,Ҳақ дилҳои нимаро бутун гардонад!Агар барои Худо норозӣ шуда бошам,Дар назди Раббам илтиҷои ман ин аст:Ба онҳо азобу ҷазо надиҳад,Афв кунад, ҳар банда ба афви Ӯ муҳтоҷ аст.Ҳар кӣ аз ман илм гирифта, наҷот ҷуст,Баъд ногаҳон рӯй гардонд —Аз ин илмҳо баракат ёфта,Ҳеҷ яке аз роҳи ҳақ ҳаргиз налағжад.Агар барои нафсам сухан гуфта бошам,Худоям маро ҳам бубахшад, омин.Барвақт ё дер вақт расида, рӯзе бимирам,Хатоҳоямро тамоман нест кунад, омин!»Акром МАЛИК
Шарҳҳо
Ҳоло шарҳе нест. Аввалин шуда фикри худро нависед.