TERTEMİZ BİR İFTİRAYA UĞRAMANIN LEZZETİNİ BİLİR MİSİN?

TERTEMİZ BİR İFTİRAYA UĞRAMANIN LEZZETİNİ BİLİR MİSİN?

Önce öyle bir ıstıraba sokar ki dişlerin bir hafta durmadan ağrısa da buna denk gelemez.

Biri kaldırıp... yok, Yusuf’u ağabeyleri kuyuya kaldırıp atıverirler ya, işte tıpkı öyle: ağabeylerin seni kaldırırlar, oh, oh, ne güzel dediğin anda bütün güçleriyle başını yere doğru fırlatırlar.

Yere beyninle çarpana kadar şaka yaptıklarını sanırsın.

Çarpınca gözlerinin önü kapkara olur.

Beynin parçalanmış gibi olur.

O zaman seni öfkeyle, kahırla ve acımasızlıkla yere çaldıklarını anlarsın.

Ne ağlamaya ne inlemeye halin olur.

Sonra aradan kırk gün. Seksen gün geçer.

Sonra gözlerinin önü aydınlanır.

O zaman “Günahsızdım ki” dersin.

“Ağabeylerime hiçbir şey yapmamıştım ki” dersin.

“Tek kusurum onları sevmemdi ki” dersin.

İşte iftiraya uğramanın temsili bu olur.

İftiraya uğrayınca, aklının toparlandığı gün iftiraya uğramanın huzurunu bulursun.

Ne de olsa sen bu konuda temizsin.

Demek ki sana iftira edilmiş.

Demek ki... bu bereketli bir işe benziyor. Haklı olduğun duygusundan sarhoş olursun.

Kendini Allah’la sırdaş hissedersin. Çünkü hem O hem sen bilirsin ki sana iftira edildi. Allah da sen de bilirsiniz ki sen bu meselede temizsin.

Seni Allah’la sırdaş kılan iftiraya rahmet, iftiracıya teşekkür.