Ben de bu bilgi kargaşasında kaldığımı inkâr etmiyorum. Kargaşa öyle ki insanlar devlete ve yöneticilerine…

Ben de bu bilgi kargaşasında kaldığımı inkâr etmiyorum. Kargaşa öyle ki insanlar devlete ve yöneticilerine şüpheyle bakıyor, hükümet sistemindekilerin de zihni kuşkuyla doluyor; halk ile iktidar arasında bir uçurum oluşuyor, iki taraf birbirine korku ve şüpheyle bakıyor.

Bu hal şöyle tecelli ediyor: devlete karşı çıkanlar, yöneticileri eleştirenler kahraman olarak görülüyor, onlara hakikatin bayraktarı diye bakılıyor, onlar da öyle olduklarını düşünüyor; devlet taraftarları ise hain diye nitelendiriliyor, dalkavuk diye vasıflandırılıyor.

Bu çok büyük bir fitnedir. Ancak aklıselim insan onun mahiyetini açıkça idrak eder.

Mesele şu ki ben de işte böyle “kahramanlar” arasındaydım. Benden “kahraman” yapan gruplar vardı. Üzerime bu “kahramanlık” statüsünü koruma duygusu da yüklenmişti, tabii. Ama bu “kahramanlık” makamından beni bizzat Allah kurtardı. Pek çok iyi insan birlikte benim için kaygılandı. Gerçek durumu anlatmak için çok çabaladılar, kendi kendime düşünebilmem, anlayabilmem için dua ettiler. Onlar her şeyden önce annem babam, hocalarım, dostlarım ve elbette muhterem cumhurbaşkanımız Şevket Mirziyoyev’dir. Çünkü 2020 yılı 27 Ağustos günü hapisten çıkışım doğrudan doğruya Devlet Başkanı’nın fermanıyla oldu. Şimdi o insan hakkında olumlu konuşmam bazıları tarafından sanki hainlik, sanki kendi davasına karşı gelmek gibi yorumlandı.

Şahsıma büyük saldırılar düzenlendi.

Doğru, bu saldırılar şiddetli oldu. Zaten bu bir savaştı. Savaş ise kolay geçmez.

Zaman geçti, iyilerin desteği, hocaların duası ve yol göstermeleriyle gözlerimin önünden perdeler kalktı. Seçtiğim yolun yanlış değil, doğru yol olduğunu gördüm. Olayların mahiyetini anladım. Allah’a hamd ettim. Devleti desteklemenin, Devlet Başkanı’nın yanında durmanın, ona hayırlı işler için ilham vermenin, iyi işleri için alkışlamanın, manevi destek olmanın herkes için faydalı olduğu açık ve net biçimde ortadaydı.

Bugün 880 sayfalık hacimli bir kitabı basma şerefini bana Rabbim nasip etti. Bu, hazretim Ali Şir Nevai’nin “Hayretü’l-Ebrâr” kitabına yazdığım şerhtir. Ona bakarak bu işe imkân veren Rabbime şükrettim ve bu iş için doğrudan zemin hazırlayan Devlet Başkanıma teşekkür etmem gerektiğini hissettim. O insan ailemize iyilik yaptı, bana iyilik yaptı. Onun Yeni Özbekistan, Üçüncü Rönesans fikirlerine inanıyorum. Hazretim Ali Şir Nevai’nin mirasının bu büyük reformların manevi temeli olarak hizmet edeceğinden kesinlikle eminim.

Muhterem Cumhurbaşkanı!

Size minnettarlığımı bildiririm. Bendeniz ilimle halkımıza hizmet etmek istiyorum. İnsanlarımızın ruhunu nurlandırmayı, onları iyiliğe çağırmayı, kötülükten alıkoymayı ilim ehlinin baş vazifesi bilirim. Umarım Rabbim benim gibi kırık bir kulunu bu şerefe muvaffak kılar. “Hayretü’l-Ebrâr” şerhini Size şahsen imzalı olarak hediye etmek niyetindeyim. Bununla bana gösterdiğiniz güvenin boşa gitmediğini azıcık da olsa göstermek istiyorum.

Bendenize ne makam ne mevki gerek. Sadece atalarımızın mübarek el yazmalarını okuyup halkımıza ulaştırmayı, gençlere okutmayı arzu ediyorum. Bence Sizin önderliğinizde bu arzuma kavuşacağım, inşallah.

Muhterem Devlet Başkanı!

Size yalnızca bu kitabı hediye etmek değil, Sizi onun tanıtımına davet etmek de istiyorum. Çünkü bu, hazretim Ali Şir Nevai ve bu, “Hayretü’l-Ebrâr”. Muhteşem bir tefekkür mirası. Sizin teşrifiniz büyük mütefekkire karşı eşsiz bir hürmetin sembolü olarak kalacaktır.

Kul hatadan hâli değildir. Şerhte yapılmış bütün kusurlar acizliğimdendir. Bu yanlışlara okurların, hocaların, âlimlerin af nazarıyla bakmalarını umuyorum. Rabbimin bu kusurlarımı mağfiretiyle bağışlayacağını ve onları düzeltmeyi bana nasip edeceğini umarım...

Samimiyetle Akrom Malik,

21 Aralık 2024.

PS.

Değerli takipçilere söyleyebilirim ki bu mektubu bugün Taşkent’teki Cumhuriyet Halk Kabul Bürosu’na kitapla birlikte teslim ettim, resmî olarak kayda alıp kabul ettiler.