Bu dünyanın işi tuhaf.

Bu dünyanın işi tuhaf. Denir ki, nifakın sayılan alametleri dörde ulaşır: 1. Konuşunca yalan söylemek. 2. Söz verince tutmamak. 3. Emanete ihanet etmek. 4. Anlaşamayınca haddi aşmak (sövmek, aşağılamak). Nifak, kalp ile dilin ayrı ayrı olmasıdır. Dille imanlıyım deyip kalpte ona inanmamaktır. Bazıları itibarlı, tanınmış ya da ilim sahibi insanlarla yakın ilişki içinde olurlar. Onlarla bazen (ne yazık ki) mali ortaklık yaparlar. Ama ilim ehlinin parayla ne işi olur? Bütün aklı fikri ilimde olanın parayı paraya katıp para kazanmaya vakti var mı? Üstelik bazen beklenen sonuç çıkmaz, sebebi insana bağlı değildir. Bu birinci durum. İkinci durum şudur ki, ilim ehlinden de insani hatalar sadır olur: yerli yersiz öfke; tembellik; duygulara kapılmak… Buna uzakta, dışarıda dolaşanlar değil, yanında yakınında olanlar şahit olur, tabii. Sonra onlardan iki işten biri sadır olur, üçüncüsü yoktur. Birinci iş şudur ki, sabredip ilim ehlini usandırmadan, para konusunda rahatsız etmemek, bilakis meseleyi başka yoldan çözmeye çalışmak; âlimin hatalarını âleme yaymadan affetmek, elbette âlimin tövbesi ve istiğfarı olduğuna inanmak, ihlasta kusur etmemek; bu mertçe iş, asil soylu, terbiyeli, temiz insanlara hastır. İkinci iş şudur ki, âlimden parayı durmadan istemek; bunu bahane ederek ona saygısızlık etmek; elinden gelse yapmaz mıydı gibi kınamalar yağdırmak; şahit olduğu kusurları hakkında her yerde gıybet etmek — bu işi soyu düşük, akılsız ve avam takımı yapar. Böyle bir alçaklık için avamı ve alçakları suçlamak yersizdir, çünkü onlar bundan başka bir iş yapamazlar – zaten sineğin işi, beyaza siyah, siyaha beyaz pislik bırakmaktır. İlim ehli kendilerine karşı uyanık olmalı, layık olmayanları yakın görmemeli, her işi düşünerek yapmalıdır. Genel olarak, insanların itibarına saldırmak rezil tabiatlı kimselere hastır.