Бұл әлемнің ісі қызық.

Бұл әлемнің ісі қызық. Айтылуынша, мұнафықтықтың саналған белгілері төртеу: 1. Сөйлесе, өтірік айту. 2. Уәде берсе, орындамау. 3. Аманатқа қиянат жасау. 4. Келісе алмай қалса, бұзақылық жасау (боқтау, қорлау). Мұнафықтық — жүрек пен тілдің бөлек-бөлек болуы. Тілмен иманымын деп, жүрекпен оған сенбеу. Кейбіреулер беделді, танымал немесе ілімді адамдармен жақын араласады. Олармен кейде (өкінішке қарай) қаржылық серіктестік жасайды. Бірақ ілім ахлына ақша не керек? Бар ойы ілімде болған адамның ақшаны ақшаға ұрып, ақша табуға уақыты бар ма? Оның үстіне, кейде күтілген нәтиже болмай қалады, оның себебі адамға байланысты емес. Бұл — бірінші жағдай. Екінші жағдай мынада: ілім ахлынан да адамдық қателер болады: орынды-орынсыз ашу; жалқаулық; сезімге берілу… Бұған алыста, сыртта жүргендер емес, қасында жақын болғандар куә болады, әрине. Сосын олардан екі істің бірі болады, үшіншісі жоқ. Бірінші іс мынау: сабыр етіп, ілім ахлын мазаламай, ақша мәселесінде алаңдатпау, керісінше, мәселені басқа жақтан шешуге тырысу; ғалымның қателерін жұртқа жаймай, кешіру, әрине, ғалымның тәубесі мен истиғфары бар екеніне сену, ықыласта кемшілік жасамау; бұл мәрт іс текті, тәрбиелі, пәк жандарға тән. Екінші іс мынау: ғалымнан ақшаны тынымсыз сұрау; соны сылтау етіп оны құрметсіз ету; қолынан келсе, істемей ме деген сияқты сөгістер жаудыру; куәсі болған кемшіліктері туралы барлық жерде ғайбат айту — бұл істі тегі төмен, ақылсыз әрі надан тобыр жасайды. Мұндай пасықтық үшін тобыр мен пасықтарды кінәлау орынсыз, өйткені олар бұдан басқа іс жасай алмайды — шыбынның ісі аққа қара, қараға ақ дақ қалдырып, қоқыс тастау саналады, шынында. Ілім иелері өздеріне сақ болулары, лайықсыздарды жақын тартпаулары, әрбір істі ойланып атқарулары керек. Жалпы алғанда, адамдардың абыройына қол сұғу — арам пиғылды пенделерге тән.