Бул дүйнөнүн иши кызык.

Бул дүйнөнүн иши кызык. Айтышат, мунафыктыктын саналган белгилери төртөө: 1. Сүйлөсө, калп сүйлөө. 2. Убада берсе, аткарбоо. 3. Аманатка кыянаттык кылуу. 4. Келише албай калса, ыпластык кылуу (сөгүнүү, кордоо). Мунафыктык — дил менен тилдин башка-башка болушу. Тилде ыймандуумун деп, дилде ага ишенбөө. Айрымдар абройлуу, белгилүү же илимдүү адамдар менен жакын мамиледе болушат. Алар менен кээде (тилекке каршы) каржылык кызматташтык кылышат. Бирок илим ахлинде акча эмне кылсын? Бүт ою илимде болгон адамдын акчаны акчага уруп, акча табууга убактысы барбы? Анын үстүнө, кээде күтүлгөн натыйжа болбой калат, себеби адамга байланыштуу эмес. Бул биринчи абал. Экинчи абал мындай: илим ахлинен да адамдык каталар кетет: орундуу-орунсуз ачуулануу; жалкоолук; сезимге берилүү… Буга алыста, сыртта жүргөндөр эмес, жанында жакын болгондор күбө болушат, табигый. Андан кийин алардан эки иштин бири болот, үчүнчүсү жок. Биринчи иш мындай: сабыр кылып, илим ахлин тажатпай, акча маселесинде тынчын албоо, тескерисинче, маселени башка жактан чечүүгө аракет кылуу; окумуштуунун каталарын ааламга жайбай, кечирүү, албетте, окумуштуунун тообосу жана истигфары бар экенине ишенүү, ыкласта кемчилик кылбоо; бул марттык иш — тектүү, тарбиялуу, таза адамдарга мүнөздүү. Экинчи иш мындай: окумуштуудан акчаны тынымсыз суроо; ошонун шылтоосу менен аны урматсыз кылуу; «колунан келсе, кылмак эмес беле» сыяктуу жемелерди жаадыруу; күбө болгон кемчиликтери тууралуу бардык жерде ушак айтуу — бул ишти теги пас, акылсыз жана карапайым топ кылат. Мындай пастык үчүн карапайымдарды жана арамзаларды айыптоо орунсуз, анткени алар мындан башка иш кыла алышпайт — чымындын иши акка кара, карага ак кылып таштанды таштоо болуп саналат, чынында. Илим ахли өздөрүнө сак болушу, татыксыздарды жакын көрбөшү, ар бир ишти ойлонуп аткарышы керек. Жалпысынан алганда, адамдардын абройуна кол салуу — арам мүнөздүү кишилерге мүнөздүү.