Ұлды үйлендіру, қызды ұзату — ата-ананың ісі.

Ұлды үйлендіру, қызды ұзату — ата-ананың ісі. Бұның ішіне балиғат жасына жеткен ұлға қыз іздеп табу да кіреді. Ата-аналар ұлдары үшін бір өмірлік серікті өздері таңдап берсін. Ол үшін төзімді, еңбекқор, адал, ибалы қызды келін етемін деп, болашақ келіншектің мінез-құлқын қалыптастырсын. Оқыған, жұмыс істеп ақша табады емес, ибалы, ағартушы, отбасын сүйетін, үй шаруасын сүйетін, мойынсұнғыш қыз керек десін. Қыздарға да күйеуді олардың өздері емес, ата-аналары таңдасын. Ұлым, пәленше қызбен сөйлес, көңілін тап, кейін біз барамыз деген сөздер қате. Олай болмайды. Үлкендер бас, кішілер қапталда болса, келіндікке үміткерді маһалла-көршіден сұрастырып, жеті атасына дейін тексеріп, міндетті түрде келін етеміз деп шаңыраққа бару және құлдыққа келдік, табалдырығыңызды сыпыруға келдік деу шарт. Барлық талапқа жауап беретін үміткер келін үшін қанша құлдық етіп, қанша табалдырық сыпырса да, тұрарлық. Ол қыз үшін қанша қалыңмал мен қанша махр берілсе де, аз. Бірақ қызды көшеде табылған ойыншықтай көшеден табу, өмірдің «ө»-сін білмейтін балақайларға өзіңе әйел, ер тап деп тастап қою — үлкен де үлкен кемшілік! Аяулы ата-аналар! Бұрынғылардың жолына қайтайық: балаларымызды көшеге тастамайық, өзіміз ие болып, өзіміз үйлендіріп, орналастырып, ұзатып, шығарайық. Әйтпесе, екі тәжірибесіз шикінің қол ұстасып құрған отбасы әлсіз болады, тез бұзылу қаупі зор, Алла сақтасын! Құрметті «отбасытанушылар»! Әрине, пәлендей жұп тап деп подкастарда ақыл айту оңай, одан гөрі ата-аналарды жауапкершілікке шақырайық және келіндерді ене тәрбиесін алуға үндейік. Егер ескі байланыстарды қалпына келтірмесек, ескі байланыстарға бекімесек, құлдырап кетеміз, халіміз ертең бүгінгіден мың есе бетер болады.