Oğlu evlendirmek, kızı gelin etmek – anne babanın işidir.

Oğlu evlendirmek, kızı gelin etmek – anne babanın işidir. Buna buluğa ermiş oğula kız arayıp bulmak da girer. Anne babalar oğulları için bir ömürlük yol arkadaşını kendileri seçip versinler. Bunun için metanetli, çalışkan, sadakatli, iffetli kızı gelin yapacağım diyerek müstakbel gelinin ahlakını şekillendirsinler. Okumuş, çalışıp para kazanan değil; hayâlı, marifetli, ailesine düşkün, ev işini seven, itaatkâr bir kız gerek desinler. Kızlara da damadı kendileri değil, anne babaları seçsin. Oğlum, falan kızla konuş, gönlünü kazan, sonra biz gideriz gibi sözler yanlıştır. Öyle olmaz. Büyükler başta, küçükler yanında olarak, gelin adayını mahalleden soruşturup yedi göbeğine kadar inceleyip, kesinlikle gelin yapacağız diyerek o haneye gitmek ve kulluğa geldik, eşiğinizi süpürmeye geldik demek şarttır. Bütün şartlara cevap veren gelin adayı için ne kadar kulluk edilse, ne kadar eşik süpürülse de değer. O kız için ne kadar başlık parası, ne kadar mehir verilse azdır. Ama kızı sokakta bulunmuş oyuncak gibi sokaktan bulmak, hayatın “h”sini bilmeyen çocuklara kendine karı, koca bul diye bırakıvermek büyük, çok büyük bir kusurdur! Aziz anne babalar! Eskilerin yoluna dönelim: çocuklarımızı sokağa bırakmayalım; kendimiz sahip çıkıp kendimiz evlendirelim, yerleştirelim, gelin edip uğurlayalım. Aksi hâlde iki tecrübesiz çiğin el birliğiyle kurduğu aile zayıf olur, çabucak dağılma tehlikesi büyüktür, Allah korusun! Muhterem “aile uzmanları”! Elbette falanca bir eş bul diye podcastlerde akıl satmak kolay; bundan iyisi, anne babaları sorumluluğa çağıralım ve gelinleri kayınvalide terbiyesi almaya davet edelim. Eğer eski bağları yeniden kurmazsak, eski bağlara tutunmazsak çöküp gideriz, hâlimiz yarın bugünkünden bin beter olur.