Біреу хабар әкелсе, бірден сеніп кету жарамайды. Көңілге келген әрбір күмәнді де тез тілге шығару дұрыс іс…

Біреу хабар әкелсе, бірден сеніп кету жарамайды. Көңілге келген әрбір күмәнді де тез тілге шығару дұрыс іс емес. Маңызсыз сөздерді сөйлеген адамның рухы сынады. Қалаған әрі күткен хабар келсе де, тоқтау керек. Бәлкім, ол рас болмаса ше? Әрине, хабардың көзін тексеру қажет. Ақиқат анықталуы үшін баяндалған оқиғаның ұсақ-түйегіне дейін білу керек. Әрине, егер сол ақиқатқа адам шынымен мұқтаж болса. Өйткені әлемдегі өте көп ақиқаттың адамзатқа керегі жоқ. Мысалы, достың ғайбаты, көршінің табысы, біреудің күнәсі... сияқтыларды білуден кісіге пайда жоқ. Біреудің қателік жасағаны туралы білу де зиян, өйткені қателескен тәубе етсе, қатесі жасалмағандай жабылады; оны білудің қандай да бір пайдасы қала ма сонда? Бір оқиғаға қарап, одан кейінгісін айтудың қайыры жоқ. Егер оны айтудан ешқандай пайда болмаса. Егер көңіл бір маңызды оқиғаны сезсе, белгілер мен нышандар оның болатынынан хабар берсе және оның болуы адамдар өмірінде бір нәрсені өзгертсе, міне, сол оқиғаға дайындалу үшін оны болжам мағынасында айту мақсатқа сай. Адамды өлтірсе, керексіз сөздер өлтіреді. «Естігенінің бәрін айта беру — кісінің өтірікші екенінің дәлелі». «Сөйлесең, жақсы сөз айт, болмаса, үндеме». «Үндемеген — амандықта». «Бір пасық хабар әкелсе, оны міндетті түрде тексер».