Biri haber getirince hemen inanıvermek yakışmaz. Gönle gelen her şüpheyi de çabucak dile getirmek makul bir…

Biri haber getirince hemen inanıvermek yakışmaz. Gönle gelen her şüpheyi de çabucak dile getirmek makul bir iş değildir. Önemsiz sözler konuşan insanın ruhu kırılır. İstenen ve beklenen bir haber gelse bile durmak gerekir. Ya doğru değilse? Elbette haberin kaynağını kontrol etmek gerekir. Anlatılan olayı en ince ayrıntısına kadar bilmek lazımdır ki hakikat ortaya çıksın. Elbette insan bu hakikate çok muhtaçsa. Çünkü dünyadaki pek çok hakikatin insanoğluna hiç gereği yoktur. Mesela dostun gıybeti, komşunun kazancı, birinin günahı... gibi şeyleri bilmenin insana faydası yoktur. Birinin hata yaptığını bilmek de zarardır, çünkü hatalı tövbe ederse hatası hiç işlenmemiş gibi örtülür; o zaman onu bilmenin bir faydası kalır mı? Bir olaya bakıp ondan sonra geleni söylemenin hayrı yoktur. Madem onu söylemekten bir fayda yok. Eğer gönül önemli bir olayı sezerse, işaretler ve alametler onun gerçekleşeceğinden haber verirse ve onun gerçekleşmesi insanların hayatında bir şeyleri değiştirecekse, işte bu olaya hazırlık görmek için onu tahmin manasında söylemek uygundur. İnsanı öldürecekse, gereksiz sözler öldürür. “Her duyduğunu söyleyivermek kişinin yalancı olduğuna delildir.” “Konuşursan hayır söyle, yoksa sus.” “Susan kurtulur.” “Bir fasık haber getirirse onu mutlaka araştırın.”