Агар касе хабар орад, фавран бовар кардан нашояд. Ҳар гумонеро, ки ба дил меояд, зуд ба забон овардан ҳам…

Агар касе хабар орад, фавран бовар кардан нашояд. Ҳар гумонеро, ки ба дил меояд, зуд ба забон овардан ҳам кори маъқул нест. Рӯҳи одаме, ки суханони беаҳамият мегӯяд, мешиканад. Ҳатто агар хабари дилхоҳ ва интизоршуда ояд ҳам, бояд таваққуф кард. Шояд он рост набошад-чӣ? Албатта, бояд манбаи хабарро санҷид. Бояд то ҷузъиёти воқеаи баёншударо донист, то ҳақиқат ошкор гардад. Албатта, агар инсон ба ин ҳақиқат хеле муҳтоҷ бошад. Зеро бисёре аз ҳақиқатҳои олам ба одамизод лозим нестанд. Масалан, аз донистани ғайбати дӯст, даромади ҳамсоя, гуноҳи касе... ва монанди инҳо ба кас фоидае нест. Донистани он ки касе хато кардааст, ҳам зарар аст, зеро агар хатокор тавба кунад, хатояш гӯё содир нашуда пӯшида мешавад; он гоҳ аз донистани он ягон манфиате мемонад? Ба ягон ҳодиса нигариста, пешгӯии баъдинаи онро гуфтан хайре надорад. Модоме ки аз гуфтани он ягон фоида набошад. Агар дил ягон воқеаи муҳимро ҳис кунад, нишонаҳо ва аломатҳо аз рух доданаш хабар диҳанд ва рух додани он дар ҳаёти одамон чизеро тағйир диҳад, барои омодагӣ ба ҳамин ҳодиса онро ба маънои тахмин гуфтан мувофиқи мақсад аст. Агар одамро чизе кушад, суханони нолозим мекушанд. «Ҳар чиро шунид, гуфтан далели дурӯғгӯ будани кас аст». «Агар гап занӣ, сухани нек гӯй, вагарна хомӯш бош». «Касе, ки хомӯшӣ ихтиёр кард, дар амон аст». «Агар фосиқе хабаре орад, онро албатта тафтиш кун».