Адамдағы кейбір аурулардың жасырын кезеңі болады екен — дерт тән ішінде бұғып отырып, сосын сәті түскенде…

Адамдағы кейбір аурулардың жасырын кезеңі болады екен — дерт тән ішінде бұғып отырып, сосын сәті түскенде өзін көрсетеді екен. Сол сияқты адамзаттың рухани дерттері де әрдайым жасырын, оны кісі көре алмайды, көруі үшін аздаған ілім және рухани емшінің көмегі қажет. Әсіресе, жаһилдік — ілімсіздік те ең ауыр дерт, бәлкім, барлық кеселдің анасы. Ең қызығы, адамдар надандықты ауру деп білмейді. Надандықты ауру деп білмегендерге ілім бермеу керек, өйткені олар ешқашан ілімнің қадірін білмейді. Осы мағынада, құрметті мұғалімдер мен қадірлі ұстаздардың табалдырығына бас ұрып келмеген бірде-бір надандыққа ілім бермеуі — жақсы іс, надандың соңынан ілім беремін деп жүрмеу шарт, ілім де, ілім ахлы да қорлық пен зарлықта қалмасын. Тіпті ілім іздеп келген надандарды қуып жіберу керек, олар ілімсіз құримыз деп қайта-қайта есік қаққаннан кейін ғана ілім беру туралы ойланса, лайық. Азап пен бейнетпен алынған ілімді надандар мен арсыздарға бермеңіз, оның орнына қор әрі аяқасты боласыз.