Жазушылық — бұл сирек дарын. Өте көп адам қалам ұстауы мүмкін, бірақ шынайы дарын мен қабілет өте аз…

Жазушылық — бұл сирек дарын. Өте көп адам қалам ұстауы мүмкін, бірақ шынайы дарын мен қабілет өте аз адамдарда болады. Жазушыға ең алдымен туа біткен қабілет, екіншіден терең ілім (әдеби-теориялық ілімдер), үшіншіден өмірлік тәжірибе және, әрине, таза әрі дертті, ояу әрі алаңды, әсерленгіш әрі сезімтал жүрек қажет. Туа біткен қабілет болмаса, әуесқойлықпен жазушы болу мүмкін емес. Қабілет біреуде күшті, жарқын; біреуде әлсіз әрі күңгірт болады. Әркімнің орны қабілетіне сай табылады. Дарыны солғын кісілер дарын иелерін қызғанбаулары тиіс; дарын иелері өздерінен төмендерді кемсітпесін. Әдеби-теориялық ілім — бұл жазу стильдерін, жанрларды, теңеу табу ережелерін, түрлі әдеби-идеялық ағымдарды және сол сияқтыларды білу. Мұнсыз болмайды. Дарынды әрі ілімді жазушыда өмір тәжірибесі болмаса, яғни тағдыр азабын жеткілікті шекпеген болса, күрестерде шыңдалмаса, түрлі қайшылықтар ішінде піспесе, сондай-ақ, бір нүктеде әділдік пен табандылықпен тұрып бере алмаса, адамдарды түрлі жағынан танымаса, оған жаңалық ашылмайды. Өкпенің ең терең жерлеріндегі тыныс есіктері ашылуы үшін адам көп әрі ұзақ, тұрақты әрі жүйелі жаттығулар жасап, жүгіруі қажет болғаны сияқты, ойлау мен талдаудың терең әрі жарқын жарқырауы үшін жазушыға ауыртпалық пен азап қажет. Сөз иесінің азығы — азап пен күйзеліс. Дерт шекпеген, жанбаған, күреспеген адам, өз көзқарасы мен ойларын қорғай алмайтын және өз идеясына сай өмір сүрмеген адам жазушы бола алмайды, ол — жазушылықты күнкөріс жолында пайдаланып жүрген жалдамалы жұмысшы, жазушылықты тіршілік деп қабылдаған адам ғана абырой мен мойындауға ие болады.