ДАР БОРАИ ОИЛАВАЙРОНКУНОН Ё ХОНАХАРОБКУНОН

Оила муқаддас аст. Он бояд пок нигоҳ дошта шавад. Асрори оила ҳатман бояд дар оила бимонад. Зану шавҳар ду паллаи як мудаввар ҳастанд. Аз вайрон кардани миёни зану шавҳаре, ки бе хиёнат зиндагӣ мекунанд, эҳтиёт шавед. Дили инсон тағйирёбанда, ақл фиребхӯранда аст. Гоҳе ҳатто арӯсони як хонадон ба якдигар чоҳ мекананд: метавонанд бародари калонии шавҳарро дар назди занаш бад нишон диҳанд, ба роҳҳои берун аз инсоф раҳнамоӣ кунанд ва сабаби ҷудоии оила гарданд. Дар ҳаёт мисолҳои ин бисёр аст. Эй одамон! Аз Аллоҳ битарсед. Иғво ва тӯҳмат накунед. Забони иғвогар пеш аз маргаш мепӯсад. Рӯдаҳояш мепӯсанд ва аз даҳонаш бӯйи бад паҳн мешавад. Барои тӯҳматчиёни оилавайронкун дар ҷаҳаннам ҷазоҳои аз ин вазнинтар ҳаст. Эй одамон! Аз вайрон кардани миёни дигарон худдорӣ кунед. Дар миёни одамон дӯстӣ барпо кунед, хусусан, агар зану шавҳар қаҳр кунанд, ҳушёр бошед ва тадорики оштӣ додани онҳоро бинед. Эй одамон! Аз он битарсед, ки барои бадкориатон ба нафрини мазлумон ва лаънати Аллоҳ гирифтор шавед!