Қисми 3

Қисми 3

Ин мурид дигар ҳамсафонашро ҷамъ карда, ба Қустантания рафт. Сипас ҳамагӣ якҷо шуда, ҷамоат шуда, ба Худо зорӣ карданро сар карданд: зикру тиловатҳо, истиғфору салавотҳо гуфта, гирякунон пурсиданд, ки Ҳақ таоло ба устодашон ҳидоят диҳад. Ибодат дар ин шакл муддате давом кард. Рӯзе халифаи шайх, яъне ҳамон шогирд, хоб дид: дар хобаш Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам омада гуфтанд: «Эй уммати ман! Худо дуоҳои туро қабул кард. Маҳз ба сабаби ихлос ва муҳаббати ту Худо ба пират ҳидоят дод, ақлу идрокаш ба ӯ баргашт!»

Мурид шодмон шуда, гирякунон бедор шуд. Вақти саҳар будааст.

Дар ҳақиқат, шайх Санъон дар ҳамин вақт ба худ омада, гирякунон тавба мекард. Шогирдон ӯро ҷустуҷӯ карда рафтанд ва бо устод вохӯрданд. Ҳама гиристанд, забони ҳеҷ кас ба калима намегашт.

Шайх ғусл кард, калимаи шаҳодатро гуфта, аз нав ба дин даромад; салла ва ридоҳояшро пӯшида, ба Макка баргашт.

Ҳамон рӯз духтари насронӣ хоб дид: Исо алайҳиссалом ба ӯ гуфтанд: «Ба ҳузури ту як валиуллоҳ омада буд? Чаро ӯро ин қадар хор кардӣ? Зуд аз паи ӯ рав ва ба дини ӯ дароӣ!»

Духтари насронӣ бедор шуд ва ба яке аз аспҳои падараш савор шуда, дар торикӣ тохта рафт.

Дар нимароҳ ба шайх Санъон расид, аз корҳое, ки карда буд, гирякунон тавба кард ва дар дасти шайх калимаи шаҳодатро гуфта, ба дин даромад ва дар ҳамон лаҳза, пас аз имон овардан, ҷон дод.

Шайх ба ӯ ҷаноза хонда, ба хок супурд, ба Макка баргашта, то охири умраш бо иршоду даъват машғул шуд.

Ин ҳикоя аз рамзу маъноҳо лабрез аст. Баъзеашро меорем: 1. Қуввати ишқ ба андозаест, ки дар олам ҳеҷ қуввае нест, ки бар зидди он истода тавонад. 2. Зоти банда қодир нест, ки ишқро табобат кунад, ӯ соҳибашро аз ҳама чиз ҷудо мекунад, номусу ор, шаъну шараф дар назди ишқ ҳеҷ аст. 3. Ҳеҷ кас, дар ҳар мақоме, ки бошад, аз ҳалокат эмин нест, имони ҳеҷ кас кафолатнок нест. 4. Миёни устоду шогирд, пиру мурид бояд садоқат ва вафо бошад. Худо ба сабаби дуоҳо ва ихлос ба ҳар кас наҷот медиҳад. Танҳо онҳое, ки вафои ҳақиқӣ доранд, метавонанд дӯстони худро бо дуо аз чоҳҳои разолат наҷот диҳанд. 5. Пас аз тавба ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки гуноҳҳои гузаштаи касеро ба ӯ ёдрас кунад. Балки тавба инсонро ба ҷои пештарааш, балки ба мақоме болотар аз он бармегардонад. 6. Ошиқе, ки дар ишқи банда ақлашро гум кардааст, дар роҳи Худо ба шакли аз ин ҳам қавитар ба қурбонӣ омода мешавад.

Ишқ барои инсон роҳи халосӣ аст. Он дар зоҳир одамро хароб мекунад, аммо аз нав месозад, кашфу қурбатро он барпо мекунад. Ишқ водии ҳалокатбор ва даҳшатнок аст, оқибати ба он даромадан ва дар он роҳ рафтан ба ҳеҷ кас маълум нест.

Зотан, чунон ки ҳар ошиқ шайх Санъон номида нашудааст, гуфта нашудааст, ки ҳар кадомашро касе ҳаст, ки бо ихлос дар ҳаққаш дуо кунад.

Ин ҳикоя ҳикояе буд, ки нишон медиҳад ишқ чист.

Тамом.