Гӯё чизе ба мо намерасад.

Гӯё чизе ба мо намерасад. Гӯё чизе аз мо мегурезад ва мо барои дастгир кардани он шитоб мекунем. Дар асл, ҳама чиз дар ҷояш аст, ҳама чиз дар мувозинат аст – мо ба андозаи нияти худ дар ҳаракатем. Ба андозаи ҳаракат баракат меояд. Гуноҳҳоямон монеа шуда, роҳамонро мебанданд, истиғфор ва амалҳои хайри мо ин монеаҳоро меафтонанд. Ҳар қадар ки дар қалбамон ба Худо шикаста зорӣ кунем, ҳамон қадар мушкилоти ҳаётамон ҳал мешаванд. Фақат мо шитоб мекунем. Фақат мо беҳуда талош меварзем. Ҳол он ки ризқу насиба дар ихтиёри Худост, тан намедиҳем. Ҳеҷ чиз барвақт ё дер нест: ҳама чиз дар вақташ рух медиҳад, агар корро вайрон кунад, шитобкории банда вайрон мекунад. Он чи аз банда талаб карда мешавад: нияти нек, тавба аз гуноҳҳо, сабр бар дардҳо, шукр бар неъматҳо ва ибодату зикри Худо. Агар Зотеро, ки оламро тарбият мекунад, шиносӣ, ба куҷо мешитобӣ ва барои чӣ бетоқат мешавӣ? Барои бесабрӣ ва ҷаҳолатамон, ғафлат ва касофатамон моро афв кун, Худоё!