Аввал ба нафс пайравӣ мекунем – амалҳоямон бад мешаванд. Корҳои мамнӯъро мекунем. Дар натиҷаи ин дар қалб…

Аввал ба нафс пайравӣ мекунем – амалҳоямон бад мешаванд. Корҳои мамнӯъро мекунем. Дар натиҷаи ин дар қалб беморӣ пайдо мешавад. Вақте ақл нафсро аз разолат боздошта натавонад, инсон корҳои зиштро идома медиҳад. Қалб аввал занг мезанад, онро дуди сиёҳ пахш мекунад, баъд вайрон мешавад, мепӯсад, ба ҳолати як мушт моеи бадбӯй меояд. Маҳз ин марги қалб аст. Худо нигаҳ дорад! Бемории қалб пеш аз ҳама бо ғазаб зоҳир мешавад. Беҳуда аланга гирифтани ғазаб аз бемории ҷиддии қалб дарак медиҳад. Дуввум, кибр, дигаронро паст дидан ва худро аз онҳо болотар донистан марази қалб аст. Сеюм, ҳамеша нисбат ба инсонҳо бадгумон будан, онҳоро беасос айбдор кардан иллати қалб аст. Чорум, ташнаи донистани айби инсонҳо ва ошкор кардани сирри онҳо будан ва аз ин лаззат бурдан далели ҷиддӣ осеб дидани қалб ҳисоб мешавад. Панҷум, дӯст доштани таъриф ва худситоӣ аз он аст, ки аҳволи қалб раҳмовар аст. Шашум, мафтуни таваҷҷуҳ ва эътирофи инсонҳо, олқишҳое, ки аз пасаш дар бораи ӯ меоянд, будан аз заифии қалб аст. Дар одамоне, ки ба чунин иллатҳо гирифтор шудаанд, рафторе монанди шитобкорӣ, қабул накардани ҳақ ва насиҳат, ғайбатгӯӣ, хабаркашӣ, дурӯғгӯӣ, айёрӣ, дурӯягӣ, зулм дида мешавад. Бояд дар бораи ислоҳи қалб андешид. Инчунин, таомҳои ҳаром ва шубҳанок асоси бемории қалби инсонанд. Дар зери ҳар гуна рафтори ношоям бемории қалб хобидааст.