Камбудиҳои ҷузъии кормандон одатист. Яъне ба кор дер омадан, супоришҳоро сари вақт иҷро накардан,…

Камбудиҳои ҷузъии кормандон одатист. Яъне ба кор дер омадан, супоришҳоро сари вақт иҷро накардан, фаромӯшхотирӣ. Шитоб накунед, ки дарҳол онҳоро сахт сарзаниш кунед, бо суханони ҷиддӣ айбдор намоед. Роҳбар дар ислоҳи ин камбудиҳо ёрӣ мерасонад: агар лозим бошад, ҳар дафъа хотиррасон мекунад, насиҳат медиҳад, вале дар бораи даст кашидан аз корманд намеандешад. Чӣ тавре ки шифо ёфтани беморе, ки дар худ хоҳиши беҳ шуданро дорад, осон аст, корманде, ки рушдро мехоҳад, низ аз танбеҳҳо хулосаи дуруст бароварда, малакаашро шакл медиҳад. Солҳо ва роҳҳо одамро тарбия мекунанд. Дар оила низ чунин аст: ба тобеони худ бераҳмӣ накунем, онҳоро эҳтиёт карда, нашикаста, ба камол расонем. Агар калонсолонамон дар сахтгирӣ аз ҳад гузаштагӣ менамоянд, дар ҳаққашон дуо кунем, норозигӣ баён накунем ва дар бораи бартараф кардани нуқсе, ки ба мо гуфта шудааст, андеша кунем. Баъзан ба мо лозим меояд, ки муддати дароз, ҳатто як умр ба хатоҳои хурди одамони дигар чашм пӯшида зиндагӣ кунем, охир, ба айбҳо ва гуноҳҳои худамон тоқат карда, онҳоро бахшида, баҳонаҳо ёфта зиндагӣ карда истодаем-ку! Дурӯғ, хиёнат, ватанфурӯшӣ, ҳаромхӯрӣ масъалаи дигар аст, чунин иллатҳо соҳиби худро бе дахолати шумову мо ҳам аз пояш кашида ба ботлоқ мебаранд ва дар ҳамон ботлоқ ғарқ мекунанд. Биёед дар бораи ислоҳи камбудиҳои худамон фикр кунем, кӯшиш кунем, ки атрофиёнамонро фаҳмем ва бибахшем, аҷаб нест, ки ҳама чиз хуб шавад!

Акром МАЛИК